Gdy jest rozmowa o wyborze nowego trenera Barcelony, to często można tu ujrzeć komentarze, że powinniśmy zerwać obecną filozofią gry, DNA Barcelony, bo tiki-taka już nie jest skuteczna i zatrudnić kogoś, kto nie ma z nią nic wspólnego. Ja uważam zupełnie inaczej. Że nasze porażki w ostatnich latach są spowodowane tym, że właśnie coraz bardziej oddalamy się od filozofii gry Barcelony.

Ostatnimi trenerami, którzy skupiali się na tej filozofii byli Guardiola, Enrique i Vilanova. Z Guardiolą i Enrique osiągnęliśmy wielkie sukcesy. Za Vilanovy też było bardzo dobrze, dopóki nie dopadła go choroba.

Chcecie trenera z zewnątrz, który nie ma DNA Barcelony i nie skupia się na jej filozofii? Dostaliście. Pierwszy był Martino, który przed zatrudnieniem miał tyle wspólnego z Barceloną, co ja z mongolskim baletem. I co z nim osiągnęliśmy? A no całe gówno. Natomiast gra była tak kiepska, że ciężko było w ogóle na nią patrzeć.
Drugi był Valverde, który jeszcze bardziej odszedł od naszej filozofii, skupiając się bardziej na defensywnym stylu. Jaki był tego efekt? Kompromitacje na europejskiej arenie, gra ciężka dla oka.

Ktoś napisał, że powinniśmy porzucić tiki-takę, bo już nie przynosi efektów, gdyż wszyscy znają na nią sposób. A kiedy my ostatnio graliśmy tiki-takę? Minęło już tyle lat, że chyba wielu zapomniało czym w ogóle jest ten styl. Myślicie, że to co teraz gramy to tiki-taka? Że to zwykłe podania wzdłuż i wszerz, oraz utrzymywanie się przy piłce? Otóż nie. Tiki-taka to coś znacznie więcej. To szybkie podania na jeden kontakt, prowadzące aż do bramki przeciwnika, długie utrzymywanie się przy piłce, aby nie pozwolić przeciwnikowi na skonstruowanie akcji. To jest coś, czego nie graliśmy już od kilku lat.

Dlatego zadaniem trenera nie powinno być zerwanie z filozofią gry Barcelony, tylko jej przywrócenie, ponieważ to co prezentujemy od kilku lat, to jedynie jej cień.