@Moriarty No i takie cykle to ja szanuję i czekam na więcej :)

@Moriarty Możesz mnie oznaczać przy kolejnych wpisach?

@Nano22 Yep, cieszę się, że są chętni

@Moriarty Czy na pewno mimo absurdu? Bardziej według mnie chodzi o przezwyciężanie przeciwności losu, radzenia sobie z nimi, mimo ich nawarstwienia i możliwej na pierwszy rzut oka beznadziejności sytuacji. W ujęciu Byrona człowiek ma przecież po co walczyć - istnieje jakieś przeznaczenie do wypełnienia, on może jakoś zwyciężyć. Tymczasem u Camusa jest kompletna pustka, jeżeli o to chodzi. Nikt nie wygrywa, życie nie ma większego celu i my musimy sobie z tym poradzić.

@sebasek99 przeciwności losu, cierpienie, są u Camusa owym absurdem. Bunt przeciwko nim - wola - wiąże się z braniem odpowiedzialnosci za życie, co odsuwa nas od nihilizmu. Rzeczywiście u Byrona jest jednak to ,,zwycięstwo", gdy Camus ,,zadowalał się" najpierw samym buntem(Syzyf), a potem sugerował też poświęcenie dla innych(Prometeusz). Mam jednak wrażenie, że Camus w dalszej swojej twórczości(Mit o Prometeuszu) jakby stawał za tą drugą opcją w jego filozofii: poświęcenie dla Wielkiej Idei, nie wystarczał już sam bunt.

Z filozofią Camusa mam jednak pewien problem: cały czas czuję, że nie rozumiem go w pełni, stąd być może rzeczywiście się mylę.

@Moriarty Oj nie. Inaczej by go nazywano stoikiem lub - nie wiem - przyrównywano do Boecjusza, a nie wpisywano w filozofie egzystencjalną.
Absurdem u Camusa jest u niego po prostu życie, ponieważ samo w sobie nie ma jakiegokolwiek znaczenia, w końcu był ateistą lub agnostykiem, więc uważał, że nic nie czeka nas później, a to co robimy w życiu doczesnym również jest pozbawione sensu. Co najwyżej sami coś znajdujemy poprzez swoje wybory, lecz nic nas dostatecznie nie zaspokoi, a na końcu i tak czeka nas śmierć, która to zmazuje.
Wyłożył to świetnie właśnie w przywołanym przez ciebie eseju "Mit Syzyfa", gdzie pokazuje inny swój (chociaż to co wyżej bardziej rozwijał Sartre) ważny motyw, czyli bunt. Powyższa koncepcja może prowadzić do rozpaczy, ale w bezsensownym wtaczaniu na górę wielkiego kamienia (metaforyczne ujęcie życia ludzkiego) Camus widzi coś innego. Ta czynność sprawia, że życie Syzyfa jest warte tego, żeby żyć. Lepiej robić to i odnaleźć w tym szczęście, niż być martwym. Jest to swoisty bunt przeciwko temu wcześniejszemu absurdowi.
Tymczasem Byron jako mimo wszystko nadal bardziej teista, to podporządkowuje życie wyrokom Opatrzności, więc życie ma jakiś cel, ludzie mają swoje przeznaczenie, które trzeba odkryć, a zrobić to można jedynie nieugiętą postawą.

@sebasek99 Super. Czasem tak jest, że ktoś rzuci inne światło na jakieś zagadnienie i to jest dla mnie kluczowe dla zrozumienia idei, choćby z czasem. Wielkie dzięki, bo to właśnie zrobiłeś.