Pora na kraj liczący tylko dwa miliony mieszkańców lecz od lat znajdujący się w czołówce, czyli Słowenię i Jugosławię, której są głównym następcą w skokach.
Reprezentacja Jugosławii to przede wszystkim Primož Ulaga. Jugosłowanie wygrali 10 konkursów PŚ, 9 on, a 1 Franci Petek (mistrz świata z 1991, choć mimo to nie on był w kraju numerem dwa, tylko zbyt dobrze znany nam Miran Tepeš). Jugosławia kojarzy mi się też z Vladimirem Šaranoviciem i jego słynnymi opowieściami o podejściu do przegranego Ulagi w Sarajewie i srebrnej czwórce z Calgary (najważniejsze osiągnięcie Jugosławii, na tych samych Igrzyskach warto odnotować, że brąz zdobył Matjaž Debelak).
Słowenia na pewno imponuje, jednak nie przekłada się na to medale. Ich bilans olimpijski to 0-1-2 (drużynowy brąz z 2002 i dwa krążki Petera Prevca z 2014). Jedynym słoweńskim mistrzem świata został Rok Benkovič (sensacyjna wygrana, ale na odnoszeniu takich się znają, co udowodnili choćby Jaka Hvala i Anže Semenič). Pod koniec XX wieku dwa razy z rzędu KK zdobył Primož Peterka, a 4 lata temu po wybitnym sezonie dokonał tego Prevc, który wprowadził też Słowenię na drugie miejsce PN (poza tym ich jedyne podium w cyklu to 3 miejsce 2 sezony wcześniej). Są świetnymi lotnikami, dwóch ich najlepszych lotników - Robert Kranjec i Prevc, zdobyło mistrzostwo świata. Od 5 lat rekord kraju to 250 metrów Petera z Vikersund, które przez dzień było rekordem świata.
Słoweńcy w tym sezonie bez rewelacji, ale pod koniec sezonu było widać, że coś się tam ruszyło, ostatnie trzy drużynówki to ich podia, na duży plus Raw Air z rewelacyjnym Jelarem i trzema zawodnikami w pierwszej dziesiątce. Co do kobiet to mają kilka dobrych zawodniczek, ale żadnej wybitnej. Czterokrotnie kończyły PN na podium. Indywidualnie w najlepszej trójce generalki była tylko Mają Vtič w 2016.
Igor Błachut stwierdził kiedyś, że w ostatnich latach Słoweńcy po mistrzowsku marnują talenty. To na pewno przesada, ale jednak mogliby lepiej wykorzystać swój potencjał, bo pojawianie się młodych talentów to oczywiście sukces ich metod, jednak z utrzymaniem tego jest gorzej. Gorazd Bertoncelj do 2018 pracował z juniorami i zobaczymy, czy zdoła wykorzystać to jako główny trener. Największą nadzieją Słowenii jest obecnie Timi Zajc, dwudziestolatek z sukcesami, po którym ciężko spodziewać się zbliżenia do poziomu Peterki i Prevca, jednak w historii słowiańskich skoków powinien się jeszcze zapisać, być może nawet jako mistrz olimpijski, którego tak im brakuje.
Do podzielenia się swoimi przemyśleniami zachęcam @NeroTFP @pawelfcb2010 @Alcazar i @MesQueUnClub96