Największym wrogiem FC Barcelony jest FC Barcelona.

Dopóki aktualni i przyszli zawodnicy będą porównywani do Messiego, Alvesa, Xaviego, Iniesty, Busquetsa itp, dopóty w zespole nie będzie widowiskowej gry, albowiem w poczynaniach nowych piłkarzy domagałoby się wchodzenia w buty zamierzchłych Mistrzów. A tak nie będzie. To jest gówno, a nie prawda. Jakiś emocjonalny fikołek, terrorystyczne żądanie. Tamten okres był Złotym Graalem, najwspanialszą kartą naszej historii i już nigdy nie wróci. Należy go grubą kreską oddzielić i dla dobra kolejnych trenerów i zawodników nie porównywać do tamtych czasów, bo wszyscy wyrządzamy im krzywdę. Nakładamy zbyt wielką presję. De Jong ma zadatki na świetnego pomocnika, ale będzie sobą, a nie Iniestą. Arthur nie dopasuje się w memiczne lwie łapy Xaviego. To jest obraza dla żywych, starających się z całych sił zawodników. Oni mają własne predyspozycje i własną historię do napisania. Kiedy głupawy zarząd (ten czy kolejny) zrozumie, że nie da się 10-20-30 lat grać takie samej piłki na reminiscencji sprzed lat, dopiero wtedy my jako kibice odnajdziemy w widowisku świeżość, porywczość, coś nowego, co nas zachwyci, przełamie schematy. Barcelona ze swoim posiadaniem piłki, rozgrywaniem, ustawianiem się przez większość sezonu prezentuje ten sam konserwatywny futbol, co lata temu. Wtedy był nowością i funkcjonował idealnie, teraz jest jak niereformowalne wynalazki z zamierzchłych czasów. Dzięki wybitnym jednostkom w szeregach da się to ciągnąć, ale po co się męczyć? Powinna przyjść nowa fala, która zmyje zarząd, zmyje filozofię, zmyje nasze wspomnienia, zbudujemy nowe zamki na piasku, które w swej glorii przetrwają kilka lat, a potem cykl zacznie się od nowa. Panta rhei.