Vital Heynen:
- Każdego dnia coraz bardziej czułem, że zostawiam mój zespół w Zakopanem. Jeśli byłoby dwoje dzieci i jedno z nich byłoby „w świetle”, a drugie „w ukryciu”, to wiem, że wielu rodziców popełniłoby błąd i przede wszystkim zajęłoby się tym widocznym, zapominając o drugim dziecku. Dzień po dniu drużyna z Zakopanego wymykała mi się z rąk. Nie miałem kontroli nad tym, co robi, nie byłem w stanie śledzić jej treningów. Moją największą obawą jest to, że w Chicago zostałem za długo, a nie za krótko.

- Mam nadzieję, że odnajdę drużynę w punkcie, w którym powinna być, i że moja nieobecność nie spowodowała żadnej szkody, która będzie nie do naprawienia. Przegapiłem 5 albo 6 treningów moich zawodników, co jest dużą liczbą przy fakcie, że na przygotowanie mamy 25 dni. Opuściłem ich posiłki, to jak wyglądali przez ten czas, to jak się zachowywali między sobą, kto z kim gada, a to jest niezwykle istotne. Nagrywaliśmy drużynę w Zakopanem, ale to absolutnie nie to samo.

- Byłem w Chicago, przygotowałem każde spotkanie, robiłem dla nich wszystko. Latałem pomiędzy dwoma kontynentami, nie spałem, byłem dla nich – to chyba raczej duży wysiłek. Robiłem wszystko dla moich dwóch drużyn.

- Widziałem ludzi, którzy pisali, że federacja nie była poinformowana o mojej decyzji, podobnie jak zawodnicy. To mnie najbardziej zirytowało. Decyzja została podjęta podczas rozmowy z drużyną, którą zapytałem, co sądzi o tym kroku. Chciałem zobaczyć odzew chłopaków, którzy cały czas byli zaangażowani w moje dalsze poczynania.

- Wydaje mi się, że to nie była zła decyzja. Do Polski przyjechałem po dwie rzeczy – by wygrywać i by uczynić ludzi dumnymi z ich zespołu. Nie jestem w stanie zrozumieć, jak ktoś mógł nie być zadowolony z drużyny w niedzielę.

- Robię rzeczy, które uważam, że są najlepsze dla drużyny i wydaje mi się, że przez ostatni rok to działa. Zdaję sobie sprawę z tego, że robię to w sposób, który jest dla postronnych dziwny. Co więcej, nadal będę tak robić, bo póki co moje metody skutkują.