Tak długo jak pozwolimy Panu Valverde robić z nas małych - tak długo mali będziemy.

Trenera starałem się bronić rękami i nogami, nawet pamiętając o porażce w Rzymie, z grą, która nie podoba się nie tylko mi, a idąc głębiej uderza w filozofię klubu od jej powstania.

Argumentowałem swój spokój wizją trenerską, umiejętnością ustawienia się pod przeciwnika i w końcu nauczeniem nas cierpienia na boisku w imię wyższych celów.

Nie potrafiliśmy, nie potrafimy i nie będziemy potrafić na boisku cierpieć, jak choćby ekipy prowadzone przez Mourinho czy Simeone. W pierwszym meczu wyłącznie szczescie, Ter Stegen i niemoc Liverpoolu pomogły nam zachować czyste konto. Nie było w tym ani krzty wyrachowania. Tłamsi nas wysoki pressing nawet takich przeciwników jak Real Betis, a oddajemy piłkę Liverpoolowi na jego własnym terenie.

Nie będę wybiegał w dobór odpowiednich zawodników, ale chyba spodziewać się można było, ze nienadążający za Sadio Mane Serio Roberto w 6 dni nie nauczył się biegać szybciej, a Nelson Semedo pokazujący swoje atuty po wejściu w 6 dni ich nie stracił. Trener nie wyciągnął żadnej lekcji, ani z pierwszego meczu, ani z meczu w Rzymie, o którym tyle wszyscy mówili. Wyszliśmy z nastawieniem, ze „możemy przegrać 2-0”, a nie „musimy strzelić bramkę”. Niestety.

Oddajmy Bogu co boskie, a Cesarzowi co cesarskie. A ja po prostu oddałbym Leo w pełni to co człowiecze. Jest niesamowity, najlepszy w historii, ale pech chciał, ze wie o tym cały piłkarski świat (nawet jeśli ktoś nie mówi tego głośno) i zespół Liverpoolu również. Otaczają go w niebotycznej liczbie, a on i tak daje nam 3 (conajmniej) powody, żeby ten mecz zamknąć. Z takim Messim wygraliśmy wszystko, co było do wygrania i z takim samym Messim przegrywamy. Po prostu zespół nie pomógł mu wcale (oprócz niesamowitego Vidala).

Straciliśmy swoją tożsamość i odzyskajmy ją.

Tots units fem força!!!!