W tamtym roku o tej porze do końca lata toczyła się głośna dyskusja a propos powrotu Thiago do Barcy. Przez wielu typowany był jako numero uno. Widzieliśmy w nim zbawiciela pomocy. Tymczasem kupiliśmy Arthura i rok później de Jonga. Brazylijczyk jak na pierwszy sezon w Europie pokazał sporą dawkę swoich umiejętności. Nie wszyscy oczekiwali od niego tak dużo, a on zaskoczył. Wymagamy może nieco bardziej odważnej gry, większej ilości otwierających podań, oraz znaczniejszego wpływu na ofensywę. Mimo tych braków zyskaliśmy niesamowitą kontrolę w środku boiska, spokój i namiastkę Xaviego. Koledzy nie boją się zagrać mu piłki, nawet będąc pod pressingiem, bo on potrafi z niego wyjść. Jak na pierwszy sezon 8/10, w przyszłym liczymy na więcej :)


Co do Holendra. Tutaj za dużo powiedzieć nie możemy. W Ajaxie pokazuje, że styl Barcelony (utrzymywanie się przy piłce, krótkie, długie podania, kontrola środka boiska) wyssał z mlekiem matki. Na szczegółowe oceny jego osoby przyjdzie czas za rok. Nie mniej jednak Barcelona kupiła wielce utalentowanego piłkarza, pokazując, że kupno Thiago nie jest koniecznością.


A na koniec perełka Puiq. Ależ piekielnie utalentowany piłkarz. Szyty na miarę garnituru Barcelony. FANTASTYCZNY przegląd pola, wizja gry, drybling, podania. Boże co za bestia! Chyba pierwszy wychowanek po Messim (i Bojanie), który wzbudza we mnie taką ekscytację. Patrząc na jego grę mówię sobie: to jest właśnie to, tego szukamy :)

Podsumowując minął rok zmieniając podejście kibiców do Thiago o 180 stopni. Wcześniej wzbudzał masę emocji i poruszenia. W tej chwili jego temat umarł i nie przewiduję zmartwychwstania (nie bez przyczyny użyłem tego słowa :)). Jakie możemy wyciągnąć z tej sytuacji wnioski? Otóż nie stawiajmy wszystkiego na jedną kartę, rozejrzyjmy się, przemyślmy, a czasami po prostu poczekajmy, bo zawsze są inne rozwiązania.