Anegdota o Ronaldo Nazario w Barcelonie. Konkretniej o Ronaldo i jego kobietach. Fragment pochodzi ze wspaniałej książki „De puertas adentro”

Jego krew zawsze płynęła w rytm samby. Bawił się na całego już w Eindhoven, gdzie o jego podbojach miłosnych krążyły legendy. Miał nadzwyczajny apetyt na kobiety. Uważał, że nie wpływa to źle na jego karierę piłkarską, wręcz przeciwnie - pozwala mu być lepszym na boisku. Kilka dni po dołączeniu do Barcelony stał się tematem żartów w klubie. Koledzy klepali go po plecach, prezydent Nunez pobłażliwie go traktował. A było tak.

Ronaldo zdążył poznać drogę z Camp Nou do swojego domu (pamiętajcie, to nie były czasy GPS-ów i mapy Google). Postanowił ruszyć wieczorem na miasto, więc podjechał pod stadion. Bramę otworzył mu strażnik i zapytał.

- Z tego co wiem, to nie ma dziś żadnego meczu. Masz tu jakieś spotkanie?
- Nie, chciałem zaparkować, bo nie znam miasta, zgubię się. Zamów mi taksówkę, pojadę na kolację, a później tu wrócę, odbiorę auto i ruszę do domu.
- OK.

Ronaldo wjechał na podziemny parking, wrócił do strażnika, wsiadł do taksówki i pojechał na kolację. Wrócił po kilku godzinach z dwiema dziewczynami. Ochroniarz się tylko uśmiechnął. Zaniepokoiło go jednak, że piłkarz nie wyjeżdża. Mijały kolejne minuty, a Ronaldo wciąż nie opuścił parkingu. Postanowił więc zjechać na dół i sprawdzić czy wszystko jest OK. Może mu się coś stało? Może ma jakieś problemy i utknął pod ziemią?

Samochód był pusty, a drzwi zamknięte. Może ruszył do szatni, żeby pokazać dziewczynom, gdzie przebierają się najlepsi piłkarze w Hiszpanii? Może zabrał je na trybuny? A może po prostu się zgubił?

I teraz sobie wyobraźcie reakcję strażnika. Po gorączkowych poszukiwaniach odnalazł Ronaldo i uprawiającego sex z dwiema kobietami na sofie znajdującej się w loży prezydenckiej :-) Przyjrzał się scenie i nie chcąc się narzucać, uciekł do swojej budki. Następnego dnia poinformował szefa ochrony, Antonio Iglesiasa, że nowa gwiazda Barcy się bawi i nie ma hamulców. Ten przekazał informację prezydentowi Josepowi Lluisowi Nunezowi. Wszyscy wtajemniczeni oczekiwali stanowczej reakcji. Nunez wysłuchał wszystkiego, uśmiechnął się i powiedział:

- A wy nigdy nie byliście młodzi? On ma dwadzieścia lat. Jest pełnoletni. Niech się bawi, jak chce. Co w tym złego? [2angrymen]