Niedawno wróciłem do książki "Pep Guardiola. Sztuka zwyciężania.", głównie by sobie przypomnieć różne rzeczy i się zainspirować, zmotywować do roboty.

Wrzucam więc dość ciekawy cytat, jeśli ktoś ma ochotę przeczytać, to polecam :)

"Jak mówi Jorge Valdano, nigdy wcześniej pomysły jednego człowieka nie miały tak ogromnego wpływu na FC Barcelonę. Pep był większy niż Messi, większy niż prezydent. Wyzwaniem katalońskiego klubu od zawsze było to, by przemienić nieregularne sukcesy w metodę, która zagwarantuje ich ciągłość. Lecz nie tylko ciągłość sukcesów - one mogą często zależeć od rzeczy będących poza kontrolą - ale przede wszystkim integralność wewnątrz klubu.
Z Guardiolą klub stał się silniejszy. Patrząc na wszystko z otwartym umysłem, opierając się na przewodniej filozofii klubu, Pep zmienił ideę w metodę i plan. Jak powtarzał setki razy na korytarzach Camp Nou i bazy treningowej: "Jeśli mamy wątpliwości, atakujemy - bierzemy piłkę i atakujemy".
Pod wodzą Pepa futbol stał się radosny również dla piłkarzy. Każda praca, gdy staje się zawodem, przestaje wzbudzać emocje, które wywołuje u amatorów, Traci się wtedy przyjemność, która powinna towarzyszyć wykonywaniu każdego zajęcia. Jednak jego piłkarze mieli z gry taką radość, jak w dzieciństwie. Pep przypomniał im, że osoba, która myśli: "Idę potrenować kilka godzin i tyle", upadnie o wiele szybciej niż ta, która cieszy się z tego, co robi. "Są wyjątkowi dlatego, że są amatorami w swoim fachu", mówi Pep. Ale to on pozwolił im ponownie zakochać się w futbolu, pomógł im obudzić w sobie ducha sportu."

Jak dla mnie mega fajny fragment pokazujący wyjątkowość tamtej drużyny, jak i mankament nie tylko dzisiejszej Barcelony, ale również i wielu drużyn w Europie.
Im więcej czytam książek o Guardioli, Cruyffie etc, tym bardziej widzę totalne przeciwieństwo tego co się dzisiaj dzieje z Barceloną, w jak przeciwnym kierunku zmierza ta drużyna. Ale długo by o tym pisać...