Wczoraj przedzierałem się przez Puszczę Knyszyńską i śrubokrętem wycinałem niedojrzałe jeszcze sosenki, kiedy moim oczom ukazał się wielki na kształt rozciągniętego jelita teksański kamper z napisem - hamburgery, zimne piwko, fcbarca.com. Zamaszystym krokiem, czyli z buta, otworzyłem odrzwia i wparowałem do środka. Jeszcze zanim zdołałem wydobyć ze swej opuchniętej krtani jakikolwiek dźwięk, już w sukurs przybył mi odziany w przyjemnie mordeczkowato-luźne pantalony i obwisły jak napęczniały worek ziemniaków sweter Kononowicza Psychopata, który wydobył z siebie erotyczny wisk: Żiruuuu!!!
Ze zdumieniem ominąłem go półpijanym krokiem i spojrzałem przed siebie. Zobaczyłem gościa, jakiego świat nie widział. Nad głową miał wydrukowany pastelowymi kolorami napis: DarioŁeb! i jak taśmy paragonów ze swojego języka wypluwał wcale nieskomplikowane przemowy na temat obronności ukochanej drużyny łyżwiarstwa figurowego. Zażenowany widokiem, na wpół trzeźwym wzrokiem rzuciłem na prawo: spierdzielaj z tą transferową szklanką, spierdzielaj z nierządem. Pomachując pijanym beretem spojrzałem na lewo: a ten Bartomeu to chwast nie do wyrwania, w sensie bracia - trzyma się mocno, i niech mu sprawa gwiazdą betlejemską będzie.
Jako że po świńsku nachlany byłem, rękoma złapałem się za stalowe półki, i nagle, na głowę, spośród szczelnie zamkniętych opakowań z odkurzaczami na tors zaczęły mi się sypać najnowsze XBOXY. Co to jest, kurna? - wybełkotałem, wciąż lewą ręką trzymając się stelaża.
I wtem, zobaczyłem - jeden stolik rzewnymi łzami płakał nad jakimiś transferami, drugi nad wychowankami jak kukułcze jaja podrzucanymi, trzeci tłukł szkła o linoleum, bo nie tak miało być, absolutnie nie takie moje widzimisię było, czwarty wprowadzał adekwatną ilość płynu do gardła, krzycząc: dupa od nadmiaru dobroci mi się rozrywa!!! I spostrzegłem go, szedł, wprawnym ruchem, kołyszącymi się na boki kulistymi barkami, z czaszką lekką w dół przekrzywioną, z uśmiechem sardonicznym. Już nie szedł, biegł na mnie, chcąc mnie staranować i krzyczał, aż mu fioletowe żyły nabrzmiały, aż ślina pociekła, aż w końcu amerykańskiego futbolu ciosu używając powalił na glebę, i ja leżąc, jak nic nie znaczący podgrzybek, z ust jego, nabrzmiałych, lecz sprawiedliwych, kilka słów dosłyszałem: Wodzu, przecież, to ban będzie!!! I odpowiedziałem: Amen, kurła, no chyba, że nie inaczej!