Para nienarodzonych bliźniąt prowadzi rozmowę w brzuchu matki.

“Powiedz mi , czy ty wierzysz w życie po porodzie? pyta jeden z bliźniaków.

“Jasne, zdecydowanie! Tu rośniemy, nabieramy siły by
sprostać temu co nas czeka na zewnątrz“ odpowiada drugi.

“To jest kompletna bzdura“ mówi ten pierwszy. “Przecież nie może być życia
po porodzie; jak przypuszczalnie mogłoby ono wyglądać, pozwól że zapytam?

“Osobiście dokładnie tego nie wiem, ale z pewnością będzie
jaśniej niż tutaj. Przypuszczam tez że będziemy poruszać
się na naszych nogach i odżywiać się przez nasze usta.“

“Nigdy nie słyszałem takich nonsensów! Jeść naszymi ustami, co za
zwariowany pomysł! Przecież my mamy pępowinę która nas karmi. I ty
chcesz gdzieś chodzić? To nie da rady; nasza pępowina jest zbyt krótka!“

“Z pewnością będzie to możliwe. Tam wszystko będzie trochę inne.“

“Oszalałeś! Nikt nigdy nie wrócił po porodzie.
Życie się kończy gdy się rodzisz, to wszystko. Kropka.“

“Musze przyznać że faktycznie nikt nie wie jak wygląda życie po urodzeniu. Ale
wiem że będziemy mogli zobaczyć naszą matkę, wtedy ona się nami zaopiekuje”

“Matką? Chcesz mi powiedzieć że wierzysz w
istnienie matki? Cóż , no to gdzie jest nasza matka?“

“Jak to gdzie, tu wokół nas. Żyjemy w niej i poprzez nią. Bez niej my byśmy nie istnieli!“

“Bzdury! Nigdy nie zauważyłem, nie widziałem
niczego z matki. Więc, matka nie może istnieć.“

“to prawda! Ale czasami gdy jesteś naprawdę cicho, możesz
usłyszeć jej głos, możesz czuć jak troszczy się o nasz świat!”