Wyznanie Mojej Cebulowatości!

W tej chwili w moim kibicowskim sercu i umyśle istnieje dwóch kapitanów: wielki i niepowtarzalny magik środka pola – Andres Iniesta (po którego odejściu obiecuje napisać komentarz nie krótszy niż o Gomesie) i Robert Lewandowski.

Śledzę jego karierę od czasów Lecha Poznań. Pamiętam jeszcze jak znajomych przekonywałem, że będzie z niego tak wspaniały piłkarz, jakiego nie mieliśmy od dawna. Choć nigdy się nie spodziewałem, że wskoczy na poziom Bońka czy Deyny. A chłopak swoją determinacją, wiarą w siebie i nigdy nie odpuszczaniem na krok, doszedł tak daleko w piłce klubowej, jak chyba żaden polski piłkarz. Doskonale pamiętam jego pierwszy sezon w BVB i śmianie się z niego, czy trafia do kibla. Robert sobie nic z tego nie robił, wiedział, że zawiódł, ale w kolejnych rozgrywkach, gdy Lucas Barrios doznał kontuzji, w stu procentach wykorzystał swoją szansę. Droga na szczyt zaczęła się od hat-tricka i asysty z Augsburgiem. Potem było już tylko lepiej. A następnie pękające z zawiści dupska krytyków jego osoby, które stosowały magiczne wyliczanki w postaci: a to nie szczelił Bajernowi, a to nie szczelił poważnej ekipie z Europy, musiały zamykać swe uzębione wrota po bramce strzelonej piętą Bayernowi, trzem bramkom przeciwko Bawarczykom w finale Pucharu Niemiec, a potem był Real Madryt i 4 bramki w jednym meczu Ligi Mistrzów, czego nikt nie dokonał. W międzyczasie Robert zawodził w kadrze. A potem i w reprezentacji wystrzelił jak torpeda i najpierw wyrównał rekord goli w eliminacjach do Mistrzostw Europy, a potem przegonił nawet Ronaldo w bramkach eliminacyjnych do nadciągającego Mundialu. O pięciu bramkach w 9 minut nie zamierzam wspominać, bo to przecież wybryk natury, fuks, szczęście i tylko dlatego znalazł się na kartach Księgi Guinnessa. Potem przychodziły następne rekordy, regularnie przesuwał się w tabeli najlepszych strzelców w historii Bundesligi i Reprezentacji Polski.

Po cholerę to wszystko napisałem? A właśnie po to, by uświadomić zasługi Roberta dla rodzimej piłki. To dzięki niemu w pewnym momencie nastąpiło takie zainteresowanie naszymi zawodnikami. Być może, po części, to dzięki niemu część młodzieży czy zdolnych chłopaków znalazło się na celowniku europejskich potentatów. Bo stwierdzili: „hej, a może ta Polska, nie jest tak zacofana piłkarsko, jeśli wyciągniemy jakiś talent, to być może wypali?”

Robert! (wiem, wiem, inwokacja do nikogo): daj z siebie wszystko w końcówce sezonu, powalcz o tryplet, bądź decydujący, a potem podaruj nam radość na Mistrzostwach Świata. Kto wie, może zasłużysz na podium Złotej Piłki? Boniek i Deyna to osiągnęli. Ty na to również zasługujesz, o ile zaoferujesz maksimum swych umiejętności, a kadra będzie mieć trochę szczęścia. Amen.