Valverde zasługuje na szacunek. Drużyna z każdym kolejnym meczem coraz bardziej się rozkręca. Pierwszy etap swej pracy, z niekompletną kadrą, kontuzjami i innymi bolączkami, zakończył wzorowo. Nie tylko przebrnął i zachował szansę na mistrzostwo, ale zdominował ligę! Zespół może nie grał widowiskowo, nie zachwycał, ale wykazywał się spokojem, żelazną dyscypliną i wyraźnym zmysłem taktycznym. Naprawdę daleko trzeba sięgnąć pamięcią, aby przypomnieć sobie, który trener tak robił z Barceloną - dowolnie ustawiał taktykę i dostosowywał piłkarzy pod wybraną strategię. Bez polityki świętych krów.

Teraz drużyna zaczyna grać przyjemniej dla oka, otwierają się nowe perspektywy kadrowe, Valverde wreszcie będzie dysponował takim wachlarzem zawodników, jaki jest mu niezbędny do realizacji przedsezonowych zamierzeń. Przyszłość rysuje się w kolorowych barwach, ale... nadejdzie taki dzień, kiedy trener się potknie. Przedsmak ropnego bulgotu mieliśmy w przerwie meczu: spazmy, szczękościsk jak żelazne imadła, nerwobóle. A co to będzie jak naprawdę przegrają? Szrapnele i moździerze zaczną sypać się jak babie lato. Dlatego warto to podkreślić w sytuacji, kiedy otarliśmy się o Dies irae - kibice powinni stać za Ernesto Valverde murem. Co ten niepozorny człowiek w tak krótkim czasie ulepił z Barcelony (do pewnego momentu nie mając ku temu odpowiednich środków), to przechodzi ludzkie pojęcie. Jakimiś statystykami z klątwą Anoeta i brakiem remontady na tym stadionie od 1930 roku to on pali sobie w kominku. Po prostu w dniu, kiedy mu się noga powinie, warto mieć to wszystko w pamięci i mu zaufać. Bo zasłużył chłopina. I to bardzo. Chyba tyle w tej sprawie.