Pierwszy tydzień nowego roku za nami i wchodzimy powoli w taki gorący okres dla świata filmu. Złote Globy za nami, wkrótce ruszą Oscary, toteż warto podsumować miniony rok. Zachęcam więc was do dyskusji i wymienienia się swoimi topkami filmowymi 2017 ;D Co w tym roku w kinie było najgorsze, co najlepsze, etc.

U mnie jeśli chodzi o te negatywne odczucia:
Najgorsze filmy: The Circle, Nowa laleczka Chucky, Pałer Rendżers, Assassin's Creed i jakieś ruskie Avengersy xD Po prostu paździerzowa papka. Do tej listy dorzuciłbym jeszcze Wonder Woman, która jest zewsząd chwalona, a dla mnie jest po prostu strasznie słaba i kiczowata z głupotą poganiającą głupotę.
Największe rozczarowanie: Sieranevada, czyli po prostu nie czułem tego filmu, a wszystko co chciałem w nim zobaczyć dostałem w Cichej Nocy.
Z tej pozytywnej strony, w tym roku była masa świetnych filmów, więc można się nieco rozpisać :D
Filmy bardzo dobre i warte uwagi: A Ghost Story, Coco, To przychodzi po zmroku, Uciekaj, SW - Last Jedi
Filmy, które zrobiły na mnie największe wrażenie:
11. Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie
Dla mnie niespodzianka, bo nie sądziłem, że to będzie aż tak dobry film. Świetna koncepcja, która wbrew pozorom nie pozwala się nudzić ani przez moment. Mamy tu żywych bohaterów z krwi i kości i żywe relacje. W pewnej chwili myślałem już, że akcja poszła za daleko - druga połowa filmu robi się nieco absurdalna, sam zaczynałem patrzeć na to z rosnącym politowaniem, ale zakończenie wszystko tłumaczy i idealnie domyka. No i mamy tu absolutnie fenomenalny scenariusz, który daje błyszczeć na ekranie każdemu, z naszą Kasią Smutniak włącznie.
10. Moonlight
Nie da się ukryć, że dramat o czarnoskórym geju wygląda na idealny przepis na Oscara. I choć uważam, że statuetka za Best Picture się tu nie należała, to nie można polemizować z tym, że to świetny film. Zawsze doceniam kameralne kino, szczególnie kiedy jest tak dobre reżysersko. Muzyka i zdjęcia to majstersztyk. Sama historia nie jest specjalnie wyróżniająca się, ot obraz człowieka, który szuka swojego miejsca na świecie. Jest jednak na tyle wyciszony, spokojny i minimalistyczny, że ten film ma po prostu duszę. I niech będą dzięki za to, że jest niezwykle subtelny w tym co pokazuje.
9. Logan
Czyli superbohaterskie kino, które chce się oglądać. Surowy, klimatyczny, gorzki, bez zadęcia, z wyrazistymi postaciami. Krwawy film drogi, który po prostu wcisnął mnie w fotel. Nie przypominam sobie z tego gatunku nic co miałoby tyle dobrego smaku.
8. Milczenie
Nie jest idealnie, pojawiają się błędy montażowe, ale nie zmienia to faktu, że jest to kino, które się po prostu czuje. Scorsese wymęczył, a na trudne pytania zadał jeszcze więcej pytań. Do tego genialny Garfield i niesamowite zdjęcia. Film bardzo niedoceniony na Oscarach.
7. Mother!
Czyli obraz Aranofskiego, który wywołał wiele polemiki i podzielił widzów. Sam mam nadal mieszane uczucia, ale już samo to ile dyskusji wywołał sprawi, że na długo zostanie w mojej pamięci. Dla mnie to jest niezwykły, a raczej niezmiernie specyficzny film. Z jednej strony ma niesamowicie tajemniczą aurę i tłamsi widza, natomiast z drugiej reżyser wszystko podaje na tacy, a metafory przedstawia w tak oczywisty, łopatologiczny sposób jakby wątpił w inteligencję widza (choć widząc jakie problemy niektórzy mają z interpretacją, może i słusznie). No i co najśmieszniejsze, mimo że nie miałem za wiele przyjemności z seansu, tak efekt finalny kupiłem w pełni. Bardzo doceniam przesłanie i próbę przeniesienia tej wizji na język filmu.
6. Captain Fantastic
Film przede wszystkim bardzo unikalny. Barwna, pełna pozytywnej energii historia o poszukiwaniu balansu między skrajnościami, z fantastycznym popisem aktorskim Viggo Mortensena i jego młodszych towarzyszy.
5. Wojna o planetę małp
Niewiele jest trylogii, których każda kolejna część jest lepsza od poprzedniej. Rzadko w kinie rozrywkowym dostajemy tyle emocji i tak genialną psychologię postaci. Serkis gra po prostu fenomenalnie i dla mnie nominacja do Oscara powinna tutaj zostać wysłana z miejsca (akademio musisz!). Oczywiście cała strona wizualna i techniczna to mistrzostwo. O takie blockbustery nic nie robiłem :D
4. Cicha Noc
Mój polski film roku. Stylem może przypominać Smarzowskiego, ale absolutnie nie ma tu mowy o kalce. Domalewski gra emocjami w cholerę naturalnymi, bez krzty filmowego koloryzowania, serwując szczere i znajome nam dialogi. Od zaskoczenia, przez śmiech, po smutek odkrywałem ilu podobnych zachowań byłem świadkiem i ile podobnych kwestii słyszałem. Naprawdę masa trafnych obserwacji, a do tego sposób narracji, pracy kamery, scenariusz, zdjęcia, czy aktorstwo to po prostu majstersztyk. No i monolog Jakubika w jednej z końcowych scen, to chyba najpiękniejsze słowa o polskości jakie padły w polskim kinie kiedykolwiek. Aż jestem w szoku, że to reżyserski debiut. Nic tylko czekać na kolejne produkcje pana Piotra.
3. Blade Runner 2049
Szedłem na seans bez hajpu i bez większych oczekiwań. Wiem jak kultowym filmem jest Łowca Androidów, ale fanem tego dzieła nigdy nie byłem. Do kina ciągnęło mnie głównie nazwisko Villeneuve, jednak nie oczekiwałem na nic... a finalnie zostałem znokautowany i dobitnie przeżuty filmowo. To że nowy Blade Runner będzie ładny widać było już na zwiastunach... ale on nie jest ładny. On jest wizualnym arcydziełem. Tutaj każdy kadr wygląda w taki sposób, że można go wieszać na ścianie. Bezapelacyjnie najlepiej wyglądający film tego roku (nie wiem czy w swoim życiu widziałem ładniejszy), ale na szczęście nowy Łowca to nie tylko sama forma. Klimat i tempo są po prostu idealne. Tak samo wydźwięk filmu, tym bardziej że ten jest wygrany znakomicie i angażuje emocjonalnie.
2. Manchester by the Sea
Tu z kolei mamy do czynienia ze stylem do bólu prostym i surowym. W tym przypadku jednak działa to chyba jedynie na korzyść filmu. Nie ma tu upiększeń, kamera przyjmuje nieco obojętne stanowisko, przez co jest jeszcze boleśniejszy w odbiorze. Mamy poczucie, że zostajemy sami z wydarzeniami na ekranie, czujemy się skrępowani i nie mamy drogi ucieczki. Musimy wytrwać w tym uczuciu do końca seansu, przez co jeszcze bardziej współodczuwamy z bohaterami. O ile przez Blade Runnera czułem się przeżuty, Manchester mnie przeżuł, wypluł i wdeptał w ziemię. Po prostu emocjonalna bomba.
1. La la Land
Powiedzieć, że nie jestem fanem musicali to chyba zbyt lekkie określenie. Gdyby jednak każdy wychodził z pod ręki Chazelle'a byłby to jeden z moich ulubionych gatunków. La la Land to audiowizualne mistrzostwo. Scenografia, kostiumy, kolory, wszystko było wspaniałe. W tym roku jedynie dzieło Denisa wyglądało lepiej. Najbardziej w tym filmie kocham jednak to z jakim serduchem i oddaniem został zrobiony. To taki hołd dla złotej ery Hollywood, przy którym Chazelle przypomina czym jest prawdziwa magia kina. Poszedł jednak o krok dalej, bo nie mamy tu do czynienia z przesłodzoną wydmuszką, a z dojrzałym filmem, w którym magiczny klimat zlewa się z goryczą i współczesnym kinowym naturalizmem. A to co zrobił z zakończeniem to pieprzony majstersztyk. Osobiście nie przypominam sobie ani jednej piękniejszej sceny w jakimkolwiek filmie. Nie dostali tego najważniejszego Oscara, ale o ile za kilkanaście lat o Moonlight niewielu będzie pamiętać, tak La la Land będzie postrzegane za kultowe.

No i tyle jeśli chodzi o moją topkę xD Wyszedł mi taki tasiemiec, że pewnie nikt nie przeczyta, ale przynajmniej sam mam satysfakcję xd