Czasem mam wrażenie, że niektórzy mają przymus obrony zarządu i jego decyzji podobny do potrzeb fizjologicznych. Inaczej po prostu popuszczą. Na trochę ponad dwa tygodnie przed końcem okienka jesteśmy w lesie z transferami, zamiast wyłożyć kasę na klasowego rozgrywającego, którego komplementuje sam Xavi, oni po ponad miesięcznych staraniach ściągają dziadyge na emeryturze w chińskiej lidze, fizycznego robola od czarnej roboty za czterdzieści milionów. Gdzie jest sens, gdzie logika? Ten ruch transferowy jest upokarzający, jest obrazą, bezczszczeniem wielkiej Barcelony.