Szanowni Ramblowicze!
Jeszcze nie zdążyliśmy ochłonąć po ostatniej kolejce La Liga, a już jutro Barcelona zmierzy się z Arsenalem w ramach Ligi Mistrzów. Zdecydowanie radosne nastroje zawładnęły obozem Dumy Katalonii, w tym i kibicowską bracią, która nie przebiera w przewidywaniach, jaki to wymiar kary zostanie zaaplikowany zafrasowanym Kanonierom. Iloma bramkami zostanie napasione tridente, które po pamiętnym meczu na Anoeta nie przestaje się obżerać golami, mlaskać asystami i oblizywać palców po przepięknie skonstruowanych akcjach. I mógłbym frunąć razem z lwią częścią tej strony jak motyl ku idyllicznym krajobrazom, gdzie na ukwieconych Polach Elizejskich nasi nieśmiertelni herosi łapczywie spijają nektar, rumieniąc się w blasku Słońca, a przy tym rozkosznie wsłuchując się w pobrzękiwanie niewidzialnych lir. Oswobodziwszy się jednak na chwilę z narracji syrenich śpiewów, trzeba być pomnym na to, aby po przeprawieniu się na drugi brzeg Styksu przypadkiem nie trafić w objęcia skowyczących dusz z Tartaru. Tam jeno płacz i zgrzytanie zębów, toteż powinna nastąpić pełna mobilizacja, aby nie było w szeregach Blaugrany takiego rozprężenia, jakie miało miejsce podczas potyczki z Las Palmas, bo myślę, że byśmy nie przeżyli, gdyby nasza strona po dotkliwej porażce zamieniła się Pandemonium. Wędrowcy z krainy wiecznych śniegów i przenikających do szpiku kości przymrozków, mogliby się tutaj ochoczo zatrzymać i ogrzać przy akompaniamencie rozpalonych do zenitu, gwiżdżących w stu stopniach emocji. Chyba nikt tego z nas tu obecnych nie chce. Im zimniej u nich, i większe oczekiwania z naszej strony, tym później cieplej na sercu zrobi się nieszczęśnikom, gdyby noga bordowo-granatowym się powinęła.