@KrychaFCB wystarczy, że ktoś miał w rodzinie osobę ciężko chorą która była skazana na szpital, to doskonale wie jaka tam jest patologia. Moja śp przyjaciółkę zapisywali na podanie chemii, ona organizowała sobie transport do szpitala bo nie mogła jechać sama, bo nie miała siły + bardzo niska odporność i co? Zajeżdżała na miejsce, okazywało się parę razy, że nie ma miejsca i ma jechać do domu. Kobieta która powinna cyklicznie dostawać chemię by żyć, zdarzało się, że opóźnienia były 2 tygodniowe. I co? Nic. Można było się tylko wściekać, a teraz po jej śmierci nadal nie mogę się z tym pogodzić, że szpital zarówno w Poznaniu jak i w Warszawie traktował ją tak jak traktował, a gdyby wszystko było robione jak należy to może by żyła, a jej 6 letni synek nie byłby półsierotą. Mój dziadek miał przerzuty już do gardła, a lekarz twierdził, że to uszkodzone struny głosowe. Wypisali go do domu jak już nie było możliwości leczenia by umarł. Myślę, że w każdej rodzinie są takie historie...