@Rifek witam w klubie. Uwielbiam Tarantino, szczegolnie wczesniego, ale tutaj 2 czy 3 podejscia i co mi sie rzadko zdarza, nawet do konca nie obejrzalem.

@Rifek film o tym, że Hollywood lat 60. było fajne, a Manson był niefajny. Fabuły starczy na 60 minut, a film trwa 2,5h.

@Rifek @Colon Once Upon a Time in Hollywood należy traktować jako coś bardzo osobistego dla reżysera (btw Tarantino sam mówi, że filmy robi dla siebie), produkcję lekko wymykającą się zwykłym ramom filmowym i nawet niekoniecznie wymagającą oceny. W zasadzie powinno się być lekkim fanatykiem kina lub dosłownym seniorem, który żyje 85 lat i widział wszystko, żeby w pełni to ogarnąć, bo tu głównie są takie motywy jak, np. sentyment QT do spaghetti westernów, cała masa nawiązań do starszych produkcji, miejscówek, wydarzeń i gwiazd kina (choćby członkowie zespołu The Mamas and the Papas na imprezie), sentyment do tamtej wspaniałej muzyki i ubioru, długie ujęcia jazdy samochodem po LA czy proste scenki z Sharon Tate, a na końcu to szczęśliwe przepisanie historii. Te wszystkie malutkie rzeczy stanowią razem pochwałę tamtych czasów niczym idylliczne przedstawienie dworku szlacheckiego w Panu Tadeuszu. Nic wybitnego, ale specyficzna produkcja i mi się podobała. No i jest w tym pewien element, który niezmiernie kocham - naturalna, magia kina, dzięki której człowiek na 2/3 godziny przenosi się do innego świata. Trudno to w ogóle zdefiniować, ale moim zdaniem jest ona obecna w takiej Casablance, Tramwaju zwanym pożądaniem, Gorączce Sobotniej Nocy i właśnie w ostatnim filmie Tarantino również to dostrzegam. Fajnie się ogląda tego typu filmy na lekkiej bani :D

@Rifek chłopie, filmy Tarantino to Ty chyba pierwszy raz widziałeś. Tam wszystko jest popierdolone i tak ma być.

@Rifek polecam przeczytać książkę. Czyta się świetnie a formę ma jak szkic do scenariusza. Widać potem że sporo Tarantino musiał wyciąć by to zmieścić czasowo i dlatego czasami można mieć wrażenie że to film o niczym

@Hawajczyk Piszesz o tzw wyrobieniu i zasobie kulturowym, ktory zawsze ulatwia odbior niektorych dziel. Bywa tak tez np. w muzyce, ze bez tego wyrobienia delektowanie sie moze byc utrudnione. CHOCIAZ - sztuka powinna sie bronic i bez tego. Wspomnialem, ze uwielbiam wczesnego Tarantino i jakis tam skromny bagaz kontekstowo kulturowy mam.

I moja subiektwywna ocena jest taka, ze mimo tych wszystkich nawiazan i osobistego wymiaru tego filmu, to on mnie znudzil i na to nic nie poradze. Moge jedynie podjac kolejna probe obejrzenia go za kilka lat.

@Colon Bo tak jak wspomniałem - to nic wybitnego :D Ma wiele magicznych elementów, ale ogólnie jest dosyć nudny.