Ciekawostka na dziś. Krople księcia Ruperta, czyli obiekty prawie niezniszczalne.

Krople Ruperta powstają przez wpuszczenie ciekłego szkła do zbiornika z zimną wodą. Choć odkryte w połowie XVII wieku, zostały w pełni przebadane i zrozumiane pod koniec wieku XX. Krople mają ciekawą charakterystykę, gdyż są praktycznie niezniszczalne, jeżeli będziemy próbowali uszkodzić główkę kropli, natomiast są bardzo kruche, jeżeli uszkodzimy jej ogonek.

Za ich wytrzymałość odpowiada różnica w czasie schłodzania się między warstwą zewnętrzną a wewnętrzną. Część zewnętrzna podlega gwałtownemu schłodzeniu, co powoduje jej silne ściskanie. Natomiast wolno tężejący środek ulega naprężeniu przez siły elastyczne. Prowadzi to do kumulacji dużej ilości energii potencjalnej w bardzo małym obiekcie. Ciśnienie wewnętrzne takiej kropli dochodzi do rzędu 700MPa, czyli ponad 7 ton na cm^2. Biorąc pod uwagę, że warstwa zewnętrzna stanowi tylko jakieś 10% średnicy kropli, powoduje, że trzeba byłoby działać siłą o wiele większą na warstwę zewnętrzną, by przełamać opór stawiany przez ciśnienie wewnętrzne. Jest to zasada podobna do działania podnośnika hydraulicznego, gdzie możemy użyć mniejszej siły, aby podnieść coś cięższego, np. samochód. W efekcie próby rozbicia jej młotkiem zakończą się niepowodzeniem, czy nawet jak na filmiku uszkodzeniem prasy hydraulicznej. Kroplę jednak można łatwo zniszczyć, ułamując na przykład kombinerkami jej ogonek. Kropla wtedy nawet nie tyle, ile pęknie, a dosłownie eksploduje. To dlatego, że pęknięcia wywołane w ten sposób są w stanie dotrzeć do warstwy wewnętrznej i uwolnić nagromadzone ciśnienie, które od środka rozsadzi kroplę.