Uważa się, że pierwsi ludzie rozumni (homo sapiens) żyli ok. 200 - 250 tysięcy lat temu. Szacuje się, że populacja liczyła wtedy ok. 5mln osobników. Osiągnięciem myśli ludzkiej było nauczenie się rozpalania, utrzymywania i używania ognia oraz używanie prostych narzędzi (głównie z kamienia). Ludzi od tego momentu zaczyna przybywać od 5 mln osób w tempie około 0.04% rocznie aż do XVIII wieku.

W międzyczasie homo sapiens wychodzi z Afryki przez Bliski Wschód, zasiedla Azję i Europę, krzyżuje się z Neandertalczykami, z Azji poprzez cieśninę Boeringa (zamarzniętą podczas jednej z epok lodowcowych) dociera do Ameryki Połnocnej przmierza Amerykę Środkową i tak aż do krańca Ameryki Południowej.

Warto zaznaczyć, że takich migracji było najpewniej kilka, różnych ras humanoidów, ale ta główna, o której mówi teoria wyjścia z Afryki miała zapewne miejsce około 60 tysięcy lat temu.

Jest to okres wielkiej wędrówki, krzyżowania się gatunków, zasiedlania Ziemii przez człowieka.

Ok. 10 000 lat temu następuje przełom - rewolucja neolityczna. Ludzie zaczynają hodować zwierzęta i uprawiać rolę. Przypadkiem doprowadzają do sztucznej selekcji, gdzie krzyżują gatunki roślin i zwierząt.


Bardzo ciekawą teorią nt. rewolucji neolitycznej, co ją spowodowało, jest teoria o Jeziorze Agassiz. Zachęcam do zapoznania się z tym na własną rękę, pokrótce powiem tylko, że spekuluje się iż to Jezioro pod koniec holocenu (12 tysięcy lat temu) wskutek cofania się lodowca wylało do Atlantyku. Jezioro to miało mieć powierzchnię równą powierzchni Californii i mieć w sobie więcej wody słodkiej niż wszystkie współczesne jeziora świata razem wzięte. Powódz ta miała doprowadzić do zmian w układach prądów morskich, a szczególnie ciepłego prądu północnoatlantyckiego, który przestał docierać do Europy. Spowodowało to spadek temperatur i spadek opadów (co dalej poskutkuje wejściem tundry w miejsce zielonych lasów, pustynnienie bliskowschodnich sawann). Sytuacja ta miała mieć pośredni wpływ na zmianę stylu życia ówczensych ludzi, którzy byli zmuszeni przejść ze zbieracko-łowieckiego trybu życia, do uprawiania roślin, hodowli zwierząt i nawadniania pól.

Ok. 6 000 lat p.n.e ludzie potrafią wytopić ołów i miedź (ze zmieszania w stosunku 1:10 miedzi i cyny -> powstaje brąz). Ludzkość wchodzi w epokę brazu. Mniejwięcej w tym okresie (+/- setki lat) Summerowie wynajdują około.

Ok. 3 500 lat p.n.e powstają pierwsze cywilizację (Mezopotamia).

Ok. 3 000 lat p.n.e pojawia się pismo: w Mezopotamii pismo klinowe na tabliczkach glinianych, w Egipicie hieroglify. W Chinach mogło to być wcześniej, nawet 5 000 lat p.n.e.


Jest to też początek rozmaitych wierzeń religijnych.

VII - V wiek p.n.e dokonuje sie wśród pasa ziem zamieszkanych (Morze Śródziemne, Bliski Wschód, Persja, Indie i Chiny) wielka rewolucja duchowa. Powstały wtedy zręby wielkich religii.


Chiny- Konfucjanizm, Taoizm


Indie - hinduizm, Gautama Siddhartha przeżywa przebudzenie i staje się Buddą, daje początek buddyzmowi


Mezopotamia - wśród Żydów powstaje Judaizm. Prorocy Ezekiel i Izajasz oznajmiają, że Jahwe jest Bogiem jedynym wszystkich ludzi. Z Judaizmu później ewoluuje chrześcijaństwo i islam (tzw. religie Abrahamowe).

W 776 r. p.n.e przenosimy się do historii Starożytnej Grecji - wtedy to miały miejsce pierwsze w starożytności Igrzyska Olimpijskie. Homer i Hezjod opowiadają o świecie, w którzym żyją Bogowie (Zeus, Posejdon, Hades itd).

W VI wieku p.n.e pojawiają się folizofowie (ludzie, którzy ukochali mądrość). Pierwszym z nich miał być Tales z Miletu (w szkole ucznowie poznają go przy okazji nauki o twierdzeniu Talesa. Tales miał pojechać do Egiptu zobaczyć piramidę Cheopsa i postanowił ją zmierzyć. Miał to zrobić ustawiając patyk i porównując długość rzucanych cieni przez piramidę i przez patyk. Z racji, że Słońce jest bardzo bardzo daleko, można sugerować, że promienie padające na patyk i na piramidę są równoległe, tak więc stosunek wysokości patyka do długości jego cienia jest równy stosunkowi wysokości piramidy do długości jej cienia).

Wśród filozofów pojawiają się pitagorejczycy, znani z twierdzenia Pitagorasa (Nie ma zgodności czy to ten jeden człowiek za nim stoi). a^2+b^2=c^2.

W IV wieku p.n.e Grecy odkrywają, że Ziemia jest kulą. Pełny rozkwit osięga filozofia: teoria bytu, wartości i poznania. Największymi filozofami byli ówczesnie Arystoteles i Platon. Arystoteles był uczniem Platona, a uczniem Arystotelesa był Aleksander Wielki, który na czele połączonych armii mecedońsko-greckich ruszył na wschód i podbił Egipt i Persję docierając w okolice dzisiejszego Pakistanu. Na jego cześć w miejscu, gdzie Nil wpływa do Morza Śródziemnego powstaje miasto Aleksandria, a jej władcy fundują bibliotekę aleksandryjską i muzeum. Powstają Elementy Euklidesa - dzieło zawierające pierwszy aksjomatyczny system geometrii. Na podstawie 5 aksjomatów, Euklides (i inni) dowodzą około 200 twierdzeń geometrycznych, w tym dowód na to, że suma kątów w trójkącie wynosi 180 stopni.

W III wieku p.n.e żyje Eratostenes, który chciał zmierzyć obwód Ziemii aby móc udoskonalić swoje mapy - był geografem. Dokonuje jednego z najbłyskotliwszych pomiarów w historii ludzkości, mierząc kąt padania promienii słonecznych w Aleksandrii w dzień przesilenia letniego (21 czerwca). Kąt ten wynosił 7.2 stopnia, co stanowi około 1/50 kąta pełnego. W Syenne słońce oświatlało dno studni, zatem promienie padały prostopadle. Dowiedział się od kupców, że odległość pomiędzy Aleksandrią a Syenne to ok. 800km, a z tego wynika, że obwód Ziemii powinień być 50 razy większy.


Eratostenesowi wyszło 40 000km. Dziś wiemy, że rzeczywisty obwód Ziemii wynosi 40 041km. 2300 lat temu Eratostenes pomylił się o 41km.

Żyje też wtedy jeden z największych uczonych starożytności - Archimedes. Opisując wielokąty na kole i wpisując je w koło szacuje liczbę Pi na 3 i 10/71 < pi < 3 i 10/70. Dokładniejsze wartości tej liczby ludzkość pozna dopiero w XVI wieku. Podaje wzory na pole kuli, objętośc kuli, stosunek objętości kuli do walca opisanego na kuli. Toruje drogę dla rachunku całkowego. Twórca prawa wyporu i prawa dźwigni. Zostaje zabity przez Rzymian w 212 r. p.n.e. Legendy głoszą, że brał czynny udział w obronie Syrakuz przed Rzymianami, wykorzystując swoją znajomość bloków i dźwigni to budowania maszyn wojennych. Umiera zabity przez Rzymian w 212 r. p.n.e.


W II wieku p.n.e Hipparch z Nikai szacuje odległość z Ziemi do Księżyca na ok. 67 promieni Ziemii. Dziś wiemy, że jest to ok. 60 promieni Ziemii.


Ok. 150 r. p.n.e Rzymianie rozbijają Kartagine. Wkraczają w tym samym czasie do macierzystej Grecji. Wywołuje to anty-grecką reakcję w Aleskandrii co kończy naukę epoki hellenistycznej. Muzeum i Biblioteka Aleksandryjska przestają istnieć jako instytucje badawcze (we współczesnym rozumieniu).


Najwybitniejszymi uczonymi starożytnej Grecji są: Euklides, Archimedes, Apollonios z Perge, Hipparch z Nikai, Eratostenes, Arystarch z Samos (Z ideami tego Pana 1600 lat po jego śmierci zapozna się Kopernik podczas podróży do Italii i stworzy dzieło swego życia), Herofilos i Erasistratos (wykorzystując dzieła tych dwóch Panów Galen stworzy najdoskonalsze dzieło anatomiczne starożytności, które będzie wykładane na uniwesytetach europejskich aż do końca średniowiecza i odkrycia Vesaliusza. Galen natomiast nigdy nie zrozumie funkcji serca jak i układu krwionośnego).


Ptolemeusz definiuje matematyczny model ruchów planetarnych, w którym Ziemia jest w centrum świata, a planety poruszają się po dwóch okręgach jednoczesnie deferencie i epicyklu. Obraz ten zburzy dopiero Kopernik, a później doszczętnie Keppler.


Następuje wielka pustka w myśleniu naukowym (w Europie). Ludzkość zacznie wiedzieć więcej o świecie niż wiedzieli starożytni Grecy dopiero w połowie XVI wieku, podczas apogeum epoki renesansu, czyli 1800 lat po podboju Grecji przez Rzymian.


Ciąg dalszy nastąpi :)

@CLS63AMG dobra robota, uwielbiam takie ciekawostki:)

@Szalik Dzięki :)