Czasami moja mądrość aż mnie przytłacza. Skończyłem 4 klasy podstawówki, bo wiedziałam, że więcej mnie tam nie nauczą, ojciec zawsze mówił, że jestem inny. Używał różnych określeń, ćwierćinteligent, barani łeb, tłumok, widział we mnie potencjał. Umiem myśleć nieszablonarsko, bo widziałem wszystkie sezony Mentalisty, moją inteligenceje widziała też ciotka, która chciała mnie wysłać do szkoły specjalnej i nawet ją opłacić, niestety stary wziął pieniądze i przerobił w paincie moje zdjęcia z tej szkoły, które wysłał cioci Basi.

Nie mam do niego żalu, tak we mnie wierzył, że stwierdził, że nie potrzebuje szkoły. Jednak bycie ponad przeciętnie inteligententym ma swoje konsekwencje, ludzie głupi jak moi pracownicy potrafią się cieszyć z małych rzeczy, niewiele trzeba im do szczęścia i tego im zazdroszczę. Może i mam wiedzę, błyskotliwość oraz mądrość, ale przez to stawiam sobie poprzeczkę coraz wyżej, zamiast cieszyć się chwilą. Jest to wielka odpowiedzialność, ale jestem synem swojego ojca, muszę wziąć na barki to obrzezanie, babcia od strony mamy zawsze powtarzała, że jestem wolnomyślicielem jak ten mój stary nierób. Spytacie mnie pewnie do czego zmierzam, ja wam odpowiem, że i tak tego nie zrozumiecie.

Pozdrawiam Lucjan