Ciekawostka na dziś. Do 17 wieku powszechnie przyjmowano, że prędkość światła jest zbyt duża by ją zmierzyć lub po prostu nieskończona. Pierwszym astronomem, który przedstawił dowód że prędkość ta jest skończona, był Duńczyk Ole Rømer.

Co ciekawe Rømer wcale nie prowadził prac mających na celu badania prędkości światła, tylko prowadził obserwację jednego z księżyców Jowisza (Io), które odkrył Galileusz. Rømer zauważył, że księżyc codziennie znikał za Jowiszem na ten sam okres czasu, jednak z upływem miesięcy, gdy Ziemia zaczynała się zbliżać do Jowisza odstęp czasu pomiędzy kolejnymi zaćmieniami księżyca stawał się mniejszy, a gdy oddalała stawał się większy. Na tej podstawie oszacował kiedy Ziemia znajduje się w najbliższym i najdalszym punkcie względem Jowisza. Przeanalizwał też różnicę między czasami, ile trwa zaćmienie księżyca Io w najbliższym i najdalszym punkcie, wywnioskował że jeżeli prędkość z jaką porusza się księżyc w okół Jowisza jest stała, to wynikła różnica musi pochodzić z tego, że światło odbite od księżyca potrzebuje dodatkowego czasu, aby do niego dotrzeć, kiedy Ziemia znajduje się dalej.

W tłicie zawarty jest błąd, że określił on prędkość światła jako wartość liczbową, a jedynie stwierdził na powyższej podstawie, że światło potrzebuje około 22 minuty, aby przebyć średnicę orbity Ziemii. Dopiero Christiaan Huygens wykonał te obliczenia arytmetyczne szacując prędkość światła na około 220.000 km/s. Błąd względem prawdziwej wartości, wziął się z niedoskonałych metod pomiaru Rømera, bo światło potrzebuje 16,7 minuty, aby przebyć orbitę Ziemi.
@escarabajo