Tenis – ten „sport” (bo naprawdę, kto tak to nazywa?) to nic innego jak rozrywka dla zblazowanych lalusiów, którzy nie mają co zrobić z nadmiarem wolnego czasu i pieniędzy. Serio, kto normalny ubiera się w białe, obcisłe stroje i spędza godziny na odbijaniu piłeczki o siatkę? Przecież to totalnie bez sensu! No, chyba że masz obsesję na punkcie skarpetek do kolan i mody z lat 80.

Tenis to takie polo bez koni – wymaga mniej umiejętności, ale więcej sprzętu, który wygląda, jakby był wyprodukowany w fabryce dżinsów Levi's. Rakiety za setki dolarów, buty, które kosztują więcej niż przeciętne miesięczne wynagrodzenie, i oczywiście – korty, które wyglądają jak trawniki na Międzynarodowej Wystawie "Zieleń to Życie" w Warszawie. Bo przecież nie można odbijać tej piłeczki byle gdzie, prawda? To by uraziło delikatne serca tenisowych arystokratów.

A te grymasy i okrzyki na korcie! Każdy z nich zachowuje się, jakby właśnie dowiedział się, że jego jacht zatonął na środku Morza Śródziemnego. „Uch, jak mogłem przegrać ten punkt! Muszę natychmiast zadzwonić do mojego psychoterapeuty!” W końcu, po przegranym meczu, tylko prywatna sesja jogi na Malediwach może przywrócić spokój ducha.

Zauważyliście, że w tenisie wszystko jest „szykowne” i „eleganckie”? Nawet sędziowie siedzą na tronach wyższych niż te w zamkach Windsor. Gracze w swoich białych strojach wyglądają, jakby przyszli na przyjęcie herbaciane u królowej, a nie na mecz. Przerwa na wymianę rakiet? To jak pit stop w Formule 1, tylko bez adrenaliny i ekscytacji. W końcu, co jest ekscytującego w dwóch osobach próbujących przebić piłkę na drugą stronę?

A jeśli myślicie, że to sport dla wszystkich, pomyślcie jeszcze raz. Korty tenisowe w prywatnych klubach są dostępne tylko dla tych, którzy mają wystarczająco duże konto bankowe. Spróbujcie wejść na kort bez odpowiedniego członkostwa, a od razu zobaczycie miny, które mogłyby zamrozić nawet najgorętsze lato w Polsce.

Nie zapominajmy o tym, jak tenis został zabetonowany przez trzech gości: Federera, Nadala i Djokovica. Ta trójka tak bardzo zawłaszczyła ten sport, że przewidywalność meczów osiągnęła poziom rzutów kostką w grze planszowej dla przedszkolaków. Co tam, rzut kostką jest bardziej nieprzewidywalny! Każdy turniej to praktycznie teatr jednego z tych trzech aktorów. Wygrana któregokolwiek z nich to nie niespodzianka, to jak przewidzenie, że słońce wzejdzie na wschodzie.

A te miny, które stroją podczas meczu! Wyglądają, jakby właśnie decydowali o tym, czy lepiej wybudować szpital, czy przedszkole w Afryce. „Och, jak mogłem przegrać ten punkt! To teraz światowy pokój jest zagrożony!” Czy ktoś mógłby im przypomnieć, że to tylko odbijanie piłeczki? Chyba potrzebujemy całego sztabu kryzysowego, żeby ogarnąć te emocjonalne dramaty. Nadęcie tenisistów podczas meczów sprawia, że każda ich akcja wygląda na bardziej istotną niż rzeczywiście jest. To trochę jak oglądanie narady na temat budowy nowego odcinka autostrady A2 – tylko zamiast decyzji o infrastrukturze, mamy wybór między forhendem a bekhendem.

Podsumowując, tenis to nic innego jak teatralne przedstawienie dla zblazowanych lalusiów z bogatych domów. Sport, w którym najważniejsze jest to, jak wyglądasz, a nie co potrafisz. No, ale jeśli jesteś fanem mody retro, białych ubrań i masz więcej pieniędzy niż zdrowego rozsądku, to tenis może być dla ciebie idealnym wyborem.