Nie mogę wyjść z podziwu jak niesamowitym wyczynem jest udział Cristiano Ronaldo w sześciu turniejach Mistrzostw Europy. Dwadzieścia lat gry na najwyższym poziomie reprezentacyjnym, dwadzieścia lat stanowienia o sile jednej z topowych reprezentacji na Starym Kontynencie. To nie zdarza się często, nie bez kozery jeszcze niedawno cztery występy na turnieju finałowym wydawały się być niezagrożonym rekordem, tymczasem na niemieckim turnieju dwóch kolejnych piłkarzy przekroczyło tę granicę.
Luka Modrić, Pepe, Cristiano Ronaldo - każdego z tych piłkarzy z madrycką przeszłością można uznać za fenomen długowieczności, ale nie sposób nie powiązać ich imponujących wyników z drastyczną poprawą przygotowania fizycznego piłkarzy na przestrzeni lat. Żeby zobrazować trend coraz dłuższych piłkarskich karier weźmy za przykład Euro 2004, czyli debiutancki czempionat kontynentalny najlepszego strzelca w historii piłki reprezentacyjnej. Najstarszym piłkarzem powołanym na ten turniej był szwajcarski bramkarz: Jörg Stiel w wieku 36 lat i 101 dni, najstarszym zawodnikiem z pola był Rosjanin Aleksandr Mostowoj (35 lat i 295 dni). 20 lat później, wśród powołanych na Euro 2024 znalazło się aż szesnastu zawodników, którzy do zakończenia turnieju będą mieli skończone co najmniej 36, a najstarszym z nich jest oczywiście 41-letni Pepe. Różnicę widać na pierwszy rzut oka.
Wyobraźnię kibiców najbardziej rozpalają piękne bramki, emocjonujące mecze, ale walka o długowieczność również jest godna podziwu, zwłaszcza biorąc pod uwagę jak olbrzymie postępy poczyniono na tym polu. Kto wie, może za parę lat piłkarze będą odchodzić na emeryturę w wieku bardziej zaawansowanym niż chociażby górnicy.