Tak abstrahując już od Ronalda, czym teraz wszyscy trzęsą. Powiem Wam, że najbardziej chyba wczoraj zirytował mnie Dzbandele, bo nie dość, że Xavi go naprawił (powiedzmy) i grał w tej Barcelonie sporo czasu, to ten jego ironiczny uśmiech jak schodził i radość ze strzelonej bramki, jakby walczył z najgorszym wrogiem. Po prostu było widać, że zależało mu o wiele bardziej niż jak grał u nas. Ehhh a zdawało mi się, że nie jestem takim zawistnym człowiekiem