Co tydzień siadaliśmy, jak do telenoweli, żeby właśnie czasem oglądać tego zawodnika. Fenomen socjologiczny! Ileż rzeczy można było mu przypisać podczas tej kariery? Że można w życiu skontuzjować się bez jakiegokolwiek kontaktu z przeciwnikiem. Że jest człowiekiem nierzetelnym, kruchym, posłańcem piłek w trybuny, zerowej nadziei. Zaczynał jako idol kryzysowy, który miał nam zastąpić Neymara, jako ambasador wspaniałego skoku jakościowego Barcelony w Europie. Fenomen społeczny. Przecież my, dzięki tym komunikatom medycznym, pękaliśmy ze śmiechu. Był powodem ogromnego zbiorowego wk***ienia. Dał nam niewiele. Bardzo niewiele...