Nadrobiłem Batmana z Pattisonem i naprawdę mi się podobał. Imo można było go skrócić o jakieś 30 minut, ale dobrze się to oglądało. Pchnęło mnie to do refleksji, że kino neonoir ma rację bytu, jak nigdy wcześniej. Asfaltowa dżungla Gotham to wizualny majstersztyk. Niektóre sceny są genialnie zbudowane, a w mieście wciąż panuje mrok. Do tego niemalże cały czas pada deszcz, a światło i cień zlewają się ze sobą. To są rzeczy wyjęte z kina noir. Otrzymujemy też dwójkę detektywów prowadzących swoje dochodzenie w ukryciu przed skorumpowanym światkiem. To wszystko pokazuje, że noir mogłoby wrócić na salony i po 70 latach znow zachwycać mrokiem i niejednoznacznościa tylko panów w długich płaszczach i kapeluszach mogliby zastąpić współcześni gliniarze, a famme fatale mogłyby sobie pozwolić na większą swobodę na ekranie niż w latach 40.