Kiedy w Europie trwała jeszcze II Wojna Światowa, w Hiszpanii powoli wracano do normalnego życia. Toczyły się zawody sportowe, ludzie wracali do kraju. Generał Franco ogłosił amnestię dla buntowników i wielu z nich dostało szansę powrotu do ojczyzny. Nie trzeba dodawać, że skorzystało z niej wielu mieszkańców Katalonii, którzy stali po drugiej stronie barykady podczas wojny domowej. Byli wśród nich także zawodnicy Barcelony, wracający z przymusowej emigracji do Francji. Mimo amnestii nie cieszyli się szczególnymi względami władzy i cały czas musieli mieć się na baczności.

W takiej atmosferze w 1943 roku w półfinale Copa del Generalísimo, znanego przedtem i potem jak Copa del Rey, spotkały się drużyny Barcelony i Realu Madryt. Dwie potęgi, symbole swoich regionów, prezentowały zbliżony poziom sportowy, także spodziewano się wyrównanego pojedynku. Dość nieoczekiwanie w pierwszym meczu 6 czerwca zawodnicy Blaugrany pokonali na swoim stadionie Królewskich 3:0, zapewniając sobie przed rewanżem sporą zaliczkę. Jak się okazało, niewystarczającą.

To, co wydarzyło się tydzień później w Madrycie, wzbudziło zdumienie nawet sympatyków drużyny Realu. Otóż ich ulubieńcy zaaplikowali swoim rywalom aż 11 goli, tracąc tylko jednego. Mecz był rozgrywany 13 czerwca i z pewnością okazała się to bardzo pechowa data dla piłkarzy Barcelony. Po meczu doszło jednak do skandalu, bo zawodnicy Dumy Katalonii twierdzili, że przed spotkaniem do ich szatni weszło kilku aparatczyków generała Franco i przypomniało im, że są w kraju tylko dzięki temu, że zostali objęci amnestią, którą przecież można było cofnąć. Groźba rozstania z rodzinami i ponownej tułaczki zadziałała bardzo negatywnie na całą drużynę Barcelony, która została zdeklasowana przez Real Madryt.

po wygranej 3:0, dostać 11:1, zły dzień czy coś innego?