Kiedyś to byli sportowcy, nie to, co teraz.
Wacław Kuchar na przykład. Jako piłkarz Pogoni Lwów czterokrotnie zdobywał mistrzostwo Polski, dwa razy dorzucając do tego tytuł króla strzelców rozgrywek. W barwach reprezentacji Polski rozegrał 23 oficjalne mecze, w których zdobył 5 bramek grając między innymi na paryskich Igrzyskach Olimpijskich w 1924 roku. Co robił, kiedy nie chciało mu się grać w piłkę? Udawał się na stadion lekkoatletyczny, na którym zdobył po 2 mistrzostwa Polski w biegu na 800 metrów, skoku wzwyż i dziesięcioboju oraz po jednym w biegu na 110 metrów przez płotki, biegu na 400 metrów przez płotki i trójskoku. Jakby tego było mało, w biegach na 800 metrów, 400 metrów przez płotki, skoku wzwyż, dziesięcioboju, sztafecie 4 razy 400 metrów i sztafecie szwedzkiej był rekordzistą kraju. W tamtych czasach sportowcy nie mieli jednak do dyspozycji podgrzewanych muraw, ani krytych stadionów, pan Wacław musiał więc znaleźć sobie jeszcze inne zajęcie na długie i mroźne zimy. Grał wówczas w hokeja na lodzie zdobywając mistrzostwo Polski w barwach Pogoni Lwów oraz, jako reprezentant Polski, wicemistrzostwo Europy. Pomimo tych sukcesów, zimą również brakowało mu najwidoczniej indywidualnych osiągnięć, więc wziął się za łyżwiarstwo szybkie, w którym to został mistrzem Polski 22-krotnie oraz zanotował dobry występ na Mistrzostwach Europy. Łącznie może pochwalić się osiągnięciami w 9 dyscyplinach sportowych, w 4 z nich był reprezentantem Polski, a po drodze walczył jeszcze w wojnie polsko-bolszewickiej.
Byłbym zapomniał, Wacław Kuchar jest pierwszym w historii zwycięzcą Plebiscytu Przeglądu Sportowego. Robert Lewandowski czy Iga Świątek musza się jeszcze sporo natrudzić, aby ich ewentualna wygrana w tegorocznej edycji nie wypadła blado przy dawnym poprzedniku.