Muszę przyznać że się bardzo pomyliłem co do Koemana i Xaviego. Byłem wielkim zwolennikiem przyjściem Holendra. Widziałem w nim szansę na wstrząśnięcie tą szatnią, myślałem że da impuls do zmian. Początek miał obiecujący, uwierzyłem w niego. Niestety z czasem wychodziły jego braki w warsztacie. Do tego jego charakter też sprawiał że darzyłem go coraz mniejszą sympatią. Niemniej nie zamierzam wieszać na nim psów bo też staram się postawić w jego sytuacji.

Miał świetną posadę w reprezentacji Holandii, stworzył fajną drużynę i właśnie miał jechać na wielki turniej. W ostatniej chwili zostawia to wszystko i idzie do bagna w Barcelonie, świeżo rozbitej 2-8, mającej problemy finansowe, instytucjonalne, wizerunkowe, sportowe... Za samo to wielki szacun. Później nowy prezydent, który wprost mówił że go nie chce. W takich warunkach trudno jest pracować. Swoje za uszami też miał. Jego wypowiedzi czy praca, a właściwie jej brak, z zawodnikami skutecznie odpychały mnie od niego. W końcu stało się to, co stać się musiało, czyli został wyrzucony. I tutaj pojawia się on, Xavi.

Nie byłem przekonany do niego, uważam (uważałem) że to za szybko, nie jest gotowy, a także okoliczności są zbyt trudne, aby od razu rzucać naszą legendę na tak głęboką wodę. Nie chciałem po prostu aby zmarnował tą swoją wymarzoną szansę na trenerkę ukochanego klubu przez trudny moment. Wolałem aby przyszedł później, aby zwiększyć jego szansę na sukces. Minęło parę miesięcy i muszę powiedzieć że całkowicie się myliłem.
Myślałem że będzie po prostu udawał kopię Guardioli. Okazuje się że tak nie jest. Ma swoje pomysły, stara się znaleźć odpowiednie taktyki, a co ważniejsze wykonuje pracę u podstaw. Przedmeczowe odprawy, analizy rywali czy przede wszystkim indywidualne rozmowy z zawodnikami są kluczowe. W tym aspekcie rzeczywiście kopiuje Guardiolę, ale to bardzo dobrze, nie o to mi chodziło wcześniej. Wydaje się być naprawdę gotowy do tej pracy, nie tylko pod względem marzeń czy chęci, ale również pod względem umiejętności stricte trenerskich.

Pomyliłem się, ale jak bardzo chciałem się tak pomylić. Nie miałem racji, ale ostatecznie wyszło na dobre mojemu klubowi. Nieporównywalnie bardziej wolę tak się mylić, niż mieć rację tak jak to było parę lat temu, gdy nieustannie udowadniałem że to nie Valverde był wszystkiemu winny, że Setien to absurdalny pomysł i kompletnie nie ten poziom. Tam, jak czas pokazał, miałem rację. Tu, jak czas pokazuje, myliłem się. I bardzo dobrze. Chcę, abym jeszcze bardziej się mylił co do Xaviego, niech będzie następnym Pepem, a najlepiej niech po prostu będzie sobą, Wielkim Xavim.