@matelkoveb Dziwne jakbyś lubił ludobójstwa... Wiesz, rozlew krwi jest powszechny w historii ludzkości. Nie było wieku, w którym ludzkość by się nie mordowała. Człowiek, jak każdy gatunek inwazyjny, dąży do konfliktu, taka jest jego natura.

@normasubiektywna Polecam książkę "Humankind" Rudgera Bregmana. W sposób metodyczny rozprawia się z mitem wrodzonej konfliktowości naszego gatunku ;) Polski tytuł to "Homo sapiens. Ludzie są lepsi niż myślisz".

@YeastMoss Już tytuł mi się nie podoba :D Jeden człowiek raczej nie przekona mnie do zmiany zdania opartego na kilku tysiącach lat historii cywilizacji ludzkiej. Sorry, nie ufam ludziom i nie zaufam.

@normasubiektywna To nie jest jeden człowiek przeciwko tysiącom lat historii ludzkości, tylko jeden człowiek analizujący te tysiące lat, w tym fakty, które są zwykle przed nami skrywane oraz demaskujący fałsz wielu badań, np. słynnego eksperymentu więziennego Zimbardo.

No ale niestety "nie ufam ludziom i nie zaufam" to fobia społeczna bijąca z Twojej wypowiedzi, ciężko przekonać kogoś z takim nastawieniem nawet najlepszymi argumentami. Przykro mi, ale mam nadzieję, że rozważysz postawienie swojego zdania do weryfikacji ;)

@YeastMoss Tak, przemawia przeze mnie uzasadniona (i psychologicznie stwierdzona) fobia społeczna :D

@normasubiektywna No to pozostaje pytanie czy masz zachowany krytycyzm wobec choroby. Jeśli nie, to uważasz, że to co przemawia jest racjonalne i należy się tego słuchać. Jeśli tak, to będziesz walczyć o zdrowie :)

@YeastMoss Kiedy oceniam historię ludzkości mogę łatwo pominąć swój lęk, zależy mi na neutralności. Uważam, że fobia nie wzięła się z nikąd i w pewien sposób pozwala zyskać relatywnie większą obiektywność, niż w przypadku bycia zaangażowanym w życie innych ludzi. Fobia, choć negatywna, pozwala na większą bezstronność, przynajmniej moim zdaniem.

@normasubiektywna Jaką bezstronność, skoro wszystko oceniasz ze strony osoby negatywnie nastawionej do społeczeństwa i innych ludzi? Bezstronność pozwala uzyskać rozmawianie z innymi, różnymi ludźmi i poznanie ich motywacji, dążeń i uczuć.
Człowiek istnieje tylko w kontekście innych ludzi. Sama historia to tylko opowieść, która może mieć różne zabarwienia z różnych punktów widzenia. Nie poznasz prawdy o życiu siedząc samemu w pustym mieszkaniu.

@YeastMoss Bezstronność pozwala zachować neutralność w stosunku do przekazu drugiego człowieka. Poznawanie motywacji, dążeń, uczuć pozwalają kontakty same w sobie i nie potrzeba do tego bezstronności. To w jakim kontekście istnieje człowiek jest problemem abstrakcyjnym, wielowymiarowym i zasadniczo subiektywnym. Natura człowieka, a fakt jego istnienia, to nie to samo. Jeśli zaś chodzi o prawdę o życiu, to jest albo prosta sprowadzająca się do zwykłego istnienia samego w sobie, albo jest bezcelowo rozszerzana przez pragnącego wyjaśnień, celu człowieka.

@normasubiektywna Nie jesteś w stanie opowiedzieć nic o sobie odcinając się od kontekstu innych ludzi. Nawet nazywając siebie samotnikiem określasz swój dystans względem innych osób. Implikując bezstronność bierzesz siłą rzeczy pod uwagę istnienie innych stanowisk. Zresztą gdzie w Twoich słowach bezstronność?

"Człowiek, jak każdy gatunek inwazyjny, dąży do konfliktu"
"nie ufam ludziom i nie zaufam"

Tu nigdzie nie ma bezstronności i neutralności. To absolutna, subiektywna wrogość i odrzucanie innego stanowiska po samym tytule książki :) Zadałeś sobie zapewne wiele trudu, aby swój strach zinterpretować jako dystans i obiektywność, ale jest on po uszy zanurzony w jednostronnym, skrajnym podejściu względem człowieka.

Człowiek nie jest więc w stanie istnieć poza kontekstem innych ludzi w rozumieniu jego "ja", które jest determinowane przez stosunek i porównania do innych. Możesz oczywiście wejść na drogę ahimsy, czy podobnego prądu duchowego i wyzbywać się swojego ego całkowicie. Czy to się komuś w historii świata udało, pozostaje kwestią sporną. Nie wydaje się też żebyś do tego dążył, bo przecież opowiadasz jakąś historię swojej osoby, zamiast się jej wyzbywać, a ponadto silnie dążysz do kontaktu z innymi ludźmi, skoro odpowiadasz na wiadomości :)

Prawdą pozostaje w każdym razie to, że niczego o sobie nie dowiesz się bez innych ludzi. Nie dowiesz się do czego jesteś zdolny, jeśli nie napotkasz problemu z innymi ludźmi. Nie dowiesz się, jaka jest Twoja moralność, gdy staniesz w moralnym dylemacie, co też zakłada obecność innych ludzi.
Słowem - rozwój osoby w odosobnieniu jest niemożliwy. Niektórzy co prawda to robią, ale z jakiegoś powodu dokładają do tego wiarę w inną, doskonałą osobę, nawet myślą że z nią rozmawiają ;)

Odpowiedź na pytanie "czemu tak jest" znajduje prawdopodobnie psychologia ewolucyjna. Człowiek wyewoluował jako gatunek wybitnie stadny. Nie istnieje zwierze bardziej rozwinięte pod względem wymieniania informacji z innymi osobnikami (co tu niniejszym robimy). Nie ma w związku z tym ucieczki od naszego stanu splątania w kontekście innych ludzi. Tak jak człowiek nie pobiegnie 60 km/h, tak nie będzie psychicznie istnieć w odosobnieniu. Nasza biologia nam to uniemożliwia.