Dziś polską premierę ma pierwsza książką Quentina Tarantino: "Pewnego razu w... Hollywood". Powieść zbiera świetne recenzje i znacznie rozszerza to co widzieliśmy w filmie. 110% Tarantino w jego książce :)

Poniżej wrzucam fragment jak ktoś ma ochotę. Kapitalny humor i wiele nawiązań do innych filmów Quentina. @PatrychoO

"– Młody, o Jezu – przywołał nadaremnie imię Pana. – Co ci się, k***, stało?

– Dostało mi się kolbą strzelby – powiedział Booth. – Jak do tego doszło? – No wiesz – zaczął opowiadać Cliff. – Kręciliśmy scenę na skalistych klifach. W pewnym ujęciu jeden z banditos uderza mnie w twarz kolbą winchestera. – Cliff zrobił pauzę, ale już po chwili mówił dalej: – Włoski aktor, który grał meksykańca, pierwszy raz brał udział w takiej akcji, więc się wahał i co chwila chybiał o pół kilometra. Pięć razy podchodziliśmy do tego ujęcia, ale ni cholery nam nie wychodziło. A ja za każdym razem muszę padać na wznak na tę pieprzoną skałę. No więc w końcu idę do pierwszego asystenta, jedynego gościa z całej hiszpańskiej ekipy, który mówi w miarę przyzwoicie po angielsku, i mówię mu: „Każ temu leszczowi po prostu pie****ć mi w twarz, bo nie wytrzymam więcej cholernych upadków” – zakończył opowieść Cliff.

– A więc ci przydzwonił. – Aldo raczej stwierdził niż zapytał. Cliff wzruszył ramionami. – Taki fach. jestem człowiekiem Ricka od brudnej roboty. – Długo już razem pracujecie?

– Z Rickiem? – No. Z Daltonem. – Właśnie nam stuka dziesiąty rok. – Aha, czyli się kumplujecie? – Tak, kumplujemy się. – Cliff się uśmiechnął. Aldo odwzajemnił uśmiech. – To miłe. Dobrze jest mieć kumpla na planie. – Potem zapytał dublera Ricka: – Znałeś go w czasach, kiedy robił film z George’em Cukorem? (...)

– Słyszałem, że był największym p****m Hollywood – powiedział Cliff.

– Cóż, George był homoseksualny – potaknął Ray. – Ale nie sądzę, że miało to jakiekolwiek znaczenie. Był taki trochę... obły. – Aldo podniósł wzrok do twarzy Cliffa, po czym zamyślił się głęboko i filozoficznie. Według autobiografii Davida Carradine’a ten olbrzym miał skłonność do filozofowania. – Wiesz, ludzie cały czas mnie wypytywali, czy Cukor próbował się do mnie przystawiać, skoro mnie wypromował. Odpowiedź brzmi: nie. Właściwie trochę żałuję, że tego nie robił. – Zadumał się. – W George’u tkwił pewien głęboki smutek, który mógłbym uleczyć, gdyby mi pozwolił... Ale – westchnął Aldo – obawiam się, że kiedy go poznałem, już był w nieuleczalnym stanie. O ile wiem, przez cały okres, który spędził w Hollywood, żył w celibacie. Sądzę, że miał więcej fi**ów podczas służby w marynarce morskiej niż przez czterdzieści lat w Hollywood. – Aldo zrobił pauzę i po chwili skonstatował: – P****a strata, jakby kto mnie pytał. – Znowu zamilkł, a po chwili zapytał: – O czym mówiłem?

– O Ricku i George’u Cukorze – przypomniał drugi raz Cliff.

– Aha. no więc Dalton gra w takiej jednej szmirze Cukora. kręcą scenę, no nie? Nagle Dalton przerywa ujęcie: „Stop, stop, stop, stop, stop, stop!”. Mówię ci, wszystkich na pieprzonym planie zatyka. Na planie filmu Cukora nikt oprócz George’a nie ma prawa przerwać ujęcia. K****, Kate Hepburn nie odważyłaby się przerwać ujęcia. A ten, k****, wrzeszczy: „Stop!”. I teraz Cukor patrzy ze swojego krzesła reżyserskiego i pyta: „Coś się stało, panie Dalton?”. Dalton mówi: „Wiesz, George, moim zdaniem byłoby dobrze zrobić w tym miejscu pauzę dramatyczną. co ty na to?”. Na to Cukor, który potrafi być tak wredny, jak żółw jest zaskorupiały, odpowiada... – Aldo próbuje naśladować swoim chropowatym głosem zwiewny, erudycyjny sposób wysławiania się George’a Cukora: – „Panie Dalton... żarliwie wierzę w to, że aż do dzisiaj cała pańska kariera była jedną długą pauzą dramatyczną”."

❤️