Wiele osób dzieli się swoimi odczuciami w związku z odejściem Messiego. Też się wygadam. Tak, żeby zebrać myśli.

Od paru lat coraz mniej chętnie oglądam mecze. Małym zaprzeczeniem może być tegoroczne Euro, którego mecze były dla mnie dość ekscytujące. Mimo to - ligi mało mnie ciekawią, LM z małymi wyjątkami (jak Ajax dwa lata temu) rozczarowują, sam finał, który dawniej celebrowałem, od paru edycji jest zmarnowanym wieczorem. Jedyne co jeszcze dość regularnie śledziłem, to mecze Barcy, choć i to dawało mało radości. Na tej stronie zresztą... mało dyskutuję o piłce nożnej.

Sięga to nawet poza oglądanie meczów - wyjścia na orlik kończą się niesmakiem, bo po co spędzać wolny wieczór na słuchanie czyichś bluzgów i unikanie agresywnych wślizgów, gdy w grę wchodzi przegranie piwa. Zresztą, samo zebranie ekipy to ostatnio katorga. No, ale może po prostu trafiam na takie ekipy. Fifka/Pesik na spotkaniu ze znajomymi też już od dawna nie siada.

Jestem pewny, że to wydarzenie jest zamknięciem pewnej epoki dla mnie i zapewne wielu kibiców. U mnie akurat nakłada się to z dużymi zmianami życiowymi, kiedy wolny czas zaczynam cenić jak nigdy wcześniej. Nie będę raczej czegoś tak cennego poświęcał na nudne mecze, nie będę śledził plotek transferowych, nie będę oglądał ani Barcelony wygrzebującej się z bagna po Bartomeu (lub wpadającej w nie coraz głębiej), ani PSG zgarniającego każdą gwiazdę bez zastanowienia.

Może to smutne gadanie po szoku, jaki kibic może teraz przeżywać... ale cholera, ja tego szoku chyba tak naprawdę nie przeżyłem. Oficjalna informacja nie wywołała u mnie tachykardii. Poczułem chyba nawet spokój, że rzeczy poszły swym naturalnym torem i czas, jak ma w zwyczaju, przeminął.