W takich chwilach, po wpadkach Barcelony, bardzo lubię wracać sobie do Barcelony Guardioli, czy to oglądając jakiś świetny mecz z tamtej ery, czy też jakieś kompilacje na YouTube. Ostatnio trafiłem na świetną, ponad 40-minutową kompilację bramek z Barcelony z sezonu 10-11, gdzie pokazane były całe ataki, od samego początku akcji. I jasne, było pełno wspaniałych klepek i cudownej gry piłką, ale moją uwagę przykuła jedna bardzo prosta kwestia. Mianowicie zauważyłem, że tamta Barcelona grała dużo głębiej. Teraz bardzo często widzimy Barcelonę klepiącą pod polem karnym rywala i tak naprawdę niewiele z tego wynika, można powiedzieć że tworzy to fałszywe poczucie przewagi, bo gdy rywal się zdąży zamurować to tylko jakiś błysk geniuszu albo fart mogą sprawić, że akcja się powiedzie.
Guardiola o tym wiedział, dlatego najwięcej gry piłką było w okolicy linii środkowej boiska, co w połączeniu z małym dystansem między formacjami pozwalało grać w sposób, który sprawiał wrażenie, że graczy w bordowo-granatowych strojach jest zwyczajnie więcej. Dzięki temu piłkarze mieli dużo łatwiej się wyrwać do przodu, a gdy już akcja przyspieszyła, to pod bramkę piłkarze lecieli z prędkością błyskawicznego kontrataku. Gdy ta sztuka się nie udała, to zwyczajnie piłka została wycofana, drużyna się przegrupowała, wyciągnęła rywala do przodu i próbowała tego samego.
Jak spojrzeć na to jak gra Manchester City za Guardioli, to pomimo braku tak wybitnych wykonawców jakich miała Barcelona sposób budowania ataków jest bardzo podobny i to działa, City ma praktycznie wygraną ligę i jest w finale Ligi Mistrzów. Tymczasem Barcelona Koemana bije głową w mur i pojedyncze przebłyski jak mecze z Celtą czy Bilbao (zwłaszcza fenomenalny gol na 4-0 po 60 podaniach) nie zmieniają ogólnego obrazu nędzy i niezrozumienia tiki-taki przez rudowłosego Holendra.
Myślenie, że Barcelona od tiki-taki się kiedykolwiek uwolni i zacznie grać inaczej jest mocno naiwne, piłkarze są nauczeni grać właśnie w ten sposób, wychowankowie są jej uczeni w szkółce, a każdy trener, który chciał wnieść większe zmiany w sposobie grania Barcelony kończył grając zmodyfikowaną w gorszy lub lepszy sposób tiki-takę. Dlatego uważam, że podstawą do odbudowania potęgi Barcelony jest pogodzenie się z jej przeznaczeniem i znalezienie trenera, który ma to DNA Barcy i rozumie Barcelońską szkołę grania, dlatego marzy mi się powrót Xaviego, bo ktoś kto dyrygował najlepszą wersją Barcelony w historii musi rozumieć tiki-takę jak nikt inny. A z Koemanem należy się pożegnać i grzecznie podziękować za wprowadzenie tylu młodych do składu.
Kompilacja, o której mówiłem: