Wklejałem już listę najgorszych obejrzanych przeze mnie filmów z 2018, a także najbardziej oczekiwane produkcje tego roku, a więc wypadałoby wrzucić jeszcze to co podobało mi się najbardziej.

Filmy, które nie znalazły się na liście, ale również są warte uwagi: Wyspa Psów, BlacKkKlansman, Little Bird, I tak Cię kocham, Fokstrot
Filmy, których nie udało mi się dorwać, a miały potencjał, żeby na liście się znaleźć: Tajemnice Silver Lake, Suspiria, Płomienie, Climax

No i moja topka (z dwiema pozycjami na miejscu dziesiątym):
10. Spider Man: Uniwersum:
Jako że można dorwać jeszcze w kinach, tu trochę dłużej. O nowej animacji od Sony na pewno słyszeliście już dużo dobrego. "Najlepsza animacja", "najlepszy Spider Man", "najlepszy film superbohaterski ever" etc, etc. Szczerze mówiąc radziłbym jednak nie zasłuchiwać się w te opinie i podejść do seansu z czystą głową. Ja jestem komiksowym laikiem, nie czuję się raczej fanem tego gatunku filmowego, hype na tę animację miałem zerowy, a tym pochwalnym recenzjom jednak do końca nie dowierzałem. No i chyba dzięki temu byłem w stanie docenić nowego Pajączka. Daję sobie głowę uciąć, że gdybym nastawił się na coś tak dobrego jak niektórzy piszą, to wyszedłbym z kina rozczarowany. Przede wszystkim ten film jest skierowany również do młodszego widza, przez co fabuła jest prosta i nieco schematycznie podzielona. Nie jest to wielka wada, bo dostajemy całkiem zabawną, ciepłą historię ze zgrabnym coming of age i z fajnymi postaciami Milesa oraz Petera. W każdym razie nie jest to też coś co pod tym względem urzeka. Anyway pod względem technicznym ten film to miazga. Twórcy świetnie bawią się formą i nawiązując konwencją do komiksu oddają jego ducha. Przy tym wygląda to bardzo nowocześnie, więc powstaje kompromis między animacją klasyczną, a komputerową. No i kolorystyka tego filmu robi ogromne wrażenie, w kinie wygląda to naprawdę świetnie.

- Narodziny Gwiazdy:
Zdaję sobie sprawę z tego jak niedoskonały jest to film i z jak prostych zabiegów korzysta, ale poczułem się kupiony mimo wielu wad. Historia przez większość czasu płynie sztampowo i trochę zbyt szybko. Część scen jest zbędnych, część mogła być bardziej rozwinięta, ale świetne aktorstwo skutecznie to tuszuje. Między Cooperem i Gagą chemia jest tak duża, że niemal namacalna, oboje są tu charyzmatyczni i oboje pokazują wielki talent. Gaga oprócz tego, że świetnie śpiewa, potrafi też grać, a Bradley oprócz tego że świetnie gra, potrafi też śpiewać. Mało się o nim mówi, ale warto też wspomnieć, że na drugim planie kapitalną robotę wykonuje Sam Elliott. 
O ile można się czepiać pierwszej połowy, finałowi jak dla mnie nie brakuje nic. Nie dało się zakończyć tego lepiej, a Cooper zagrał tu życiówkę.

9. Niemiłość:
Chyba najskromniejsze dzieło na tej liście. Rosyjski poradnik do tego jak nie kochać, którego oglądanie zamienia się w takie emocjonalne sado-maso.  Zwiagincew przedstawia nam rodzinę zepsutą od samych korzeni, dla której nie ma żadnego lekarstwa. Przy okazji piętnuje też rosyjskie społeczeństwo. Obraz jest surowy do bólu, ponury, a przez to też męczący, ale mimo tego swoją konstrukcją trzyma widza przed ekranem. Zaczyna się bardzo emocjonalnie, następnie przez większą część filmu mamy do czynienia z ucieleśnieniem obojętności i niemal do końca obserwujemy jak w bohaterach się wszystko stopniowo kumuluje. Aż do jednej kapitalnej sceny, w której to wszystko wychodzi. Mądry i mocny przekaz.

8. Nić Widmo:
Paul Thomas Anderson jakiego znamy i kochamy.  Jak zwykle oszałamia pietyzmem do szczegółów i jak zwykle serwuje znakomite, hipnotyzujące kreacje. Aktorzy z Day-Lewisem na czele, wchodząc w swoje postacie sprawiają, że chce się ich oglądać. Z pozoru nie dzieje się tu wiele, a do samego końca ogląda się będąc zaintrygowanym i w pełni skupionym.  Przyglądanie się toksycznemu związkowi tej dwójki wielkich egoistów wciąga bardziej niż można się spodziewać. Dołóżmy do tego kapitalną scenografię, piękne kostiumy i mamy perfekcyjne dzieło.

7. Pierwszy Człowiek:
Chazelle krok po kroku buduje swoją wielkość. Dla mnie bez żadnych wątpliwości najlepszy reżyser młodego pokolenia. Wziął się według mnie za średnio ciekawą historię, ze znacznie mniejszym potencjałem niż w dwóch poprzednich filmach, a i tak znowu pokazał klasę. Jak to często bywa w produkcjach o tej tematyce był materiał, żeby wlać tu trochę patosu i wcisnąć dramę, ale Damienowi nie drgnęła nawet powieka.  Jest perfekcyjnie wygrany i głęboko emocjonalny, ale to wszystko jest idealnie w punkt.  W przeciwieństwie do La la Land i Whiplash, tutaj postawiono na większą surowość co nie odbiera jednak rozmachu kwestiom technicznym. Muzyka, kadry i montaż na najwyższym poziomie. Pod koniec i tak wszyscy wiemy, że wyląduje, a i tak skurczybyk trzyma w napięciu.

6. Dziedzictwo. Hereditary:
Zdecydowanie nie jestem fanem gatunku. Jeśli już jakiś horror zwróci moją uwagę, to musi prezentować coś nowego. Hereditary na pierwszy rzut oka wcale nie jest niczym odkrywczym, a mimo to czuć w tym świeżość i dużą jakość. Aster czerpie dużo od innych, ale przekłada to po swojemu i kreatywnie popycha opowieść, idąc drogą niekoniecznie zgodną z przewidywaniami widza. Jumpscare’ów tu nie uświadczymy, a zamiast tego otrzymujemy powolnie budowaną atmosferę niepokoju, a także cierpliwie stopniowane napięcie.  Scenariusz ma pewne braki, ale można na to przymknąć oko, dzięki gęstemu klimatowi i aktorom, którzy mają okazje poszarżować i robią to świetnie. Finał to już dla mnie cudeńko.


Ze względu na długość, dzielę to na dwie części. Resztę wrzucę za kilkadziesiąt minut.
Tutaj topka z zeszłego roku: https://www.fcbarca.com/la-rambla,dyskusja-5910568.html
Top 5 baracheł 2018: https://www.fcbarca.com/la-rambla,dyskusja-6931383.html
Najbardziej oczekiwane produkcje 2019: https://www.fcbarca.com/la-rambla,dyskusja-6929025.html