Oceny za porażkę z Baskijskimi Lwami

Plus za interwencję z 26’ i za grę nogami w 68’. Popełnił błąd w 112’, kiedy to niepotrzebnie wyszedł do dośrodkowania z rzutu rożnego – na szczęście piłkarze Bilbao nie porozumieli się, który z nich ma oddać strzał.

Nie ma co za bardzo opisywać występu Amerykanina. W 17’ nie sięgnął piłki głową, a także miał problemy z wyprowadzeniem piłki (5 strat w 45 minut). Dobrych momentów, jak zablokowanie dośrodkowania w 22’, było niewiele.

Dominator w powietrzu oraz grze 1 na 1. W polu karnym czyścił większość piłek, choć pojawiły się momenty „zawieszenia” – przegrana walka o pozycję w 39’ i niegroźny strzał, wybicie piłki pod nogi Williamsa w 67’, a także zbyt statycznie w 105’ po obcierce Griezmanna – wtedy było najbliżej gola dla Los Leones. Też nie zawsze był pewny przy wyprowadzaniu piłki (strata w 66’). Brawa za zażegnanie niebezpieczeństwa w polu karnym Barcy w 83’.

O ile przy Urugwajczyku można dostrzec pozytywy, o tyle u Lengleta ciężko znaleźć cokolwiek dobrego w jego niedzielnym występie. W 8’ uniemożliwił rywalom przeprowadzenie kontry, a w 22’ i 72’ udanie asekurował Albę. Poza tym była kiła i mogiła – głupia żółta kartka w 11’ (Araujo zdążyłby z interwencją), w 30’ zagrał niecelnie piłkę, co rozpoczęło groźną kontrę przeciwnika, podania na stratę w 3’, 83’ i 92’ oraz nieudana asekuracja w 104’.

Był zamieszany w aż 4 bramki. Niby fajnie, tylko szkoda, że 2 z nich padło na konto Bilbao - w 42’ zgubił krycie, a w 90’ złamał linię spalonego. Żeby być matematycznie i kronikarsko poprawnym, to nie można zapominać o udziale Alby przy obu bramkach Barcelony (prawie-asysta i asysta). Ogólnie jednak w jego poczynaniach ofensywnych było sporo niedokładności, co objawiało się zepsutymi wrzutkami i stratami. W defensywie miał parę interwencji, ale nie przykryją one błędów prowadzących do goli Athleticu.

Chyba jedyny piłkarz, do którego nie ma się o co przyczepić. Miał parę strat, w tym kuriozalną w 34’, niezablokowane dośrodkowanie w 17’, ale ogólnie pracował na całej długości i szerokości boiska, mocniej odznaczając się w poczynaniach defensywnych – odbiór w 65’ i kluczowy powrót w 118’. W 84’ czegoś mu zabrakło pod bramką Simona. Może wystarczyło huknąć z dużego palca, a nie poprawiać piłkę jeszcze jednym kontaktem? Może zabrakło nieco dokładniejszego podania Messiego? A może po prostu zabrakło szczęścia?

W defensywie zły występ to na pewno nie był. W sobie tylko znany sposób Busquets wywoływał olbrzymi stres u piłkarzy Bilbao, gdyż tego niepozornego posturą pomocnika często można było przyuważyć przy Baskach w momencie, w którym tracili oni piłki. Trochę to dziwne, ale w końcu każdy ma swoje fobie, jedni boją się pająków, inni mydła, a piłkarze z Kraju Basków Busquetsa. Przyczyniał się do ich strat bezpośrednio (np. 15’, 16’, 24’) lub pośrednio (31’). Gorzej już było z celnością podań – było sporo groźnych strat (14’, 29’, 38’, 50’, 68’, 93’). Miał tylko jedno ciekawe podanie do Griezmanna w 74’, ale chleba z tej mąki nie było.

Można było sobie wyobrazić Pedriego, który trafił na Sánchez Pizjuán albo na Benito Villamarín i czeka na kolegów w kurtce oraz z torbą, a to z tego względu, że długimi momentami był najzwyczajniej poza grą. Parę mało wnoszących przerzutów (np. 62’), straty (np. 36’ i 63’, a także w 65’) oraz szukanie „na siłę” Messiego przed polem karnym w 62’.

Ponownie majstrował stratę za stratą w różnoraki sposób, ale żeby wyrwać się z monotonii i przestać choć na chwilę narzekać, to należą się Dembele brawa za uruchomienie Alby w 77’ (przyniosło to gola Barcelonie) oraz za wyprowadzenie kontry w 84’, która mogła skończyć się golem. Zdarzało mu się popracować też w defensywie (64’ i 86’). Pozostając w optymistycznym i coachingowym tonie do samego końca opisu – ocena jest na zachętę, gdyż Francuza stać na więcej.

Widać, że jest świeżo po urazie. Miał mały udział w grze, a mimo tego przyłożył nogę do pierwszej bramki Barcelony, uruchamiając Albę podaniem, a potem kiksując przy strzale. Udało mu się też uruchomić De Jonga w 84’, choć podanie było na styk i Holender musiał się napocić, by pierwszy dojść do piłki. Ogólnie jednak piłka mu nie siedziała, co pokazała m.in. strata w 118’, która napędziła groźną kontrę rywala. Mecz zwieńczył czerwoną kartką, ale w tym kabarecie Messi był jedynie aktorem, reżyserem zaś kto inny.

Idealnie pasują tu słowa jednego z polskiej eskadry skoczków – „ojojojoj, co to było, ojojojoj”. Zmiana fatalna, jak fatalny jest humor towarzyszący tym ocenom. W 56’ niepotrzebnie puścił piłkę w kozioł, co skończyło się faulem, wolnym w bocznej strefie i nieuznanym golem. W 90’ uciekł mu strzelec bramki, a w 93’, przy cudownym strzale Williamsa, niepotrzebnie wyszedł ze swojej strefy, dublując Busquetsa. Także 2 z 3 bramek obciążają jego konto. Ciężko coś takiego wybronić, tym bardziej, że dołożył do tego złe odegrania i straty w 98’ i 103’.

Nieźle się wprowadził. W 96’ pociągnął akcję i zagrał w pole karne do Braithwaite’a, który oddał strzał. Potem jednak wpasował się w nijakość całego zespołu.

Słaby strzał w 96’, wygrany pojedynek 1 na 1 w 97’ i strata w 121’ to wszystkie akcje Duńczyka.

Niby coś próbował, ale żadnych konkretów nie było z jego strony. Można się przyczepić do trochę bezsensownego zagrania w 103’, co spowodowało stratę i kontrę.

To on grał?