Przykład Busquetsa w tym sezonie pokazuje jak zmiana ustawienia może odmienić pozornie wypalonego już zawodnika. Na początku sezonu, kiedy Koeman uparcie decydował się na ustawienie 4-2-3-1, Sergio wyraźnie zawodził, uwidaczniały się jego braki, szczególnie marna szybkość i kiepska zwrotność. Popełniał błędy zwłaszcza w momentach, kiedy jego obowiązkiem było wsparcie jednego ze stoperów, wówczas często był spóźniony. Diametralnie zmieniło się to w momencie przejścia na formację z trójką defensorów. Dzięki większemu nakładowi osobowemu na środku defensywy doświadczony Hiszpan nie musi już tak często zmieniać strefy, w której operuje, rzadziej musi podejmować się gry jeden na jednego, a co za tym idzie rywale nie mogą już tak łatwo eksploatować jego mankamentów. Zmiana ustawienia pozwoliła mu też na częstsze posyłanie ofensywnych podań, z których coraz częściej coś wynika.
Jeśli zmiana formacji była przemyślana pod tym kątem, a nowe oblicze zespołu nie jest dziełem przypadku, całemu sztabowi szkoleniowemu należą się wyrazy uznania.