"Pustyni i w puszczy" nie jest warte takich afer, jakie co jakiś czas o tę lekturę wybuchają. Szczerze mówią, to jest taka sobie książka. Za dzieciaka bardzo mnie nudziło te ich łażenie po Afryce. Niby groźnie, zwłaszcza ta przyroda, ale koniec końców dzieciaki sobie bez problemu radzą. Tak samo jak z każdym z napotkanym ekstremistów. Na końcu zaś Staś się żeni z Nel pomimo jakiegoś pokrewieństwa (?). Typowe zakuj, zdaj, zapomnij.
Sam Sienkiewicz był jednym z najważniejszych polskich pisarzy. Oczywiście, można wejść w buty jego dawnych krytyków, mówiących że jego powieści historyczne to młyn na naiwniaków, patetyczne bajeczki, z zawsze takim samym schematem (swoją drogą - ten wzorzec szkalowania Sienkiewicza trwa do dziś). To mu jednak nie odbierze ogromnej popularności oraz jego wpływy na masową kulturę ówczesnej Polski. Tylko właśnie - to wszystko dotyczyło Krzyżaków, Trylogii. Moim zdaniem, jeżeli wybierać coś z portfolio Henryka, to właśnie te książki, zaś "W pustyni..." jak najbardziej można ominąć.
Szczególnie że to moim zdaniem symbol zdziadowania tych najwcześniejszych lektur szkolnych. Oprócz uniwersalnych bajek Andersena itp. mamy potem same książki z PRLu, powieść o dzieciach ze Szwecji oraz właśnie takie XIX-wieczne jeszcze pozycje. Dzisiejsza młodzież w żaden sposób nie utożsami się z problemami Karolci, czy jakiegoś Ollo Z Bullerbyn, pomiędzy nimi a tamtymi jest ogromna przepaść mentalnościowa. Nie mówiąc o tym, że tamta literatura nie zawsze jest aktualna: poglądowo, językowo, pod względem realiów. Ten kanon wymaga lekkiej rewitalizacji.