Byłem wściekły na Koemana po pierwszej, żenującej w jego wykonaniu pseudobatalii z PSG, istnym pojedynku dziecka we mgle z drogowym walcem. Rudy dał się ograć Pochettino na szaro, zgniłozielono i buro, Argentyńczyk wsadził mu Verattiego i Mbappe prosto w serca czarnych dziur w ustawieniu Barcelony, wskutek czego Busquets doznał pełnosferycznego porażenia błędnika, Pique atramentowej sraki, Pedriego zgwałcono gegenpressingiem, a Lenglet zagrał jak na Clementa Lengleta przystało, czyli podług podstaw podręcznika parodii futbolu. Rozeźlił mnie Koeman i rozczarował do tego stopnia, że pomimo tego, że wysoko dotąd ceniłem jego robotę na Camp Nou, stanąłem na granicy podjęcia decyzji o odwołaniu udzielonego mu mandatu wotum zaufania. Złożyłem sobie w głowie obraz z tragicznie rozegranego przez Barcę meczu z Realem i pozbawionych ładu i składu zmian przeprowadzonych w nim przez nielotnego w tym wypadku Holendra, ultraporażkę w hiperważnym, gospodarskim pojedynku z Juve, masakrę piłą mechaniczną na Sanchez Pizjuan w Pucharze Króla i uznałem, że albo W TYM MOMENCIE zobaczę trenera grającego z drużyną w pojedynkach na najwyższym szczeblu, albo z ciężkim sercem mówię Koemanowi dziękuję i dobranoc, powodzenia na nowej drodze życia, ale w Katalonii nie ma lekko i niestety - tutaj Rudy się nie dostał. Zasiadłem więc w ciszy na kanapie, wbiłem wzrok w telewizor i obgryzając paznokcie (figura retoryczna), począłem śledzić rozwój wydarzeń. To, co stanęło mi na tej kanapie przed oczyma, przeszło ich najśmielsze oczekiwania. Zmiana ustawienia w ligowym pojedynku z Sevillą była manewrem wirtuozerskim. Lopetegui przegrał ten mecz w momencie, gdy Koeman nakreślił piłkarzom obowiązującą ich taktykę. To był obuch w łeb z wyrytymi na nim życzeniami najsłodszych snów. Remontadę w Pucharze Króla Rudzielec przeprowadził jak Poniatowski szarże szwoleżerów pod Raszynem. Zmiany ustawienia i składu w czasie gry za każdym razem trafiały w środek tarczy i były przeprowadzane w idealnych momentach. A 3-4-3 w rewanżu z PSG wyprowadziło Barcelonę na najszerszy z możliwych pas autostrady do niebywałego sukcesu i tylko patologiczna nieskuteczność Messiego i Dembele sprawiła, że szanowna redakcja tego portalu mogła efektownie stwierdzić, że "nic dwa razy się nie zdarza".
Koeman w moich oczach (niby mało istotnych, ale dla mnie najważniejszych) wyszedł z kręgu tęgich opresji z gracją rąbka spódnicy od baletnicy. Zareagował raz i dobrze, po czym zaczął tak reagować raz za razem. I takiego treneiro Barcelona potrzebuje. A innych nie potrzebuje.