Zachwyty nad zaprezentowanym w Paryżu obliczem Dumy Katalonii wydają mi się przesadzone, wszak udało się jedynie wywalczyć remis, awans PSG nie był zagrożony ani przez chwilę, ale na pewno pojawiły się powody, aby pochwalić zespół, poszczególnych zawodników czy trenera. Ten ostatni wykazał się rzadko spotykaną odwagą przeprowadzając zmiany, czego najdobitniejszym przykładem jest zdjęcie Minguezy po 35 minutach gry. Słuszna diagnoza zagrożenia otrzymaniem przez młodego zawodnika drugiej żółtej kartki i natychmiastowe działanie pokazało, że trener rozgrywał ten mecz razem z zespołem, a taka jedność jest niebywale istotna w sytuacjach tak trudnych jak wczorajsza. Holendra należy ponadto docenić za budowanie młodych zawodników, nawet wczoraj na boisku pojawili się młodzi Pedri, Moriba, Mingueza i Dest, z których każdy zaliczył gwałtowny rozwój od początku sezonu. Do powyższego grona można dorzucić jeszcze nieobecnego Araujo.
Wyniki Barcelony nie są na pewno wybitne, ale w miarę upływ czasu ulegają stopniowej poprawie, a sposób, w jaki zespół się rozwija i dojrzewa sprawia, że nawet przy potencjalnym braku trofeów w trwającym sezonie uważam Koemana za właściwego człowieka na właściwym miejscu.