Uwaga dla niektórych może być to drastyczne.
9 lutego 1943 roku we wsi Parośla I oddział UPA dowodzony przez Hryhorija Perehijniaka dokonał mordu na 173 Polakach.


Zbrodnia ta jest uważana za początek rzezi wołyńskiej.
Wspomnienia Witka Kołodyńskiego, 12-letniego chłopca, który przeżył piekło rzezi wołyńskiej:


Po dłuższym czasie do sypialni wszedł dowódca z miną bardzo zadowoloną, za nim kilku bandytów rozebranych do koszul, roześmianych. Dowódca powiedział nam: „Musicie się położyć, my was powiążemy, żeby Niemcy was nie skrzywdzili za przetrzymywanie i karmienie partyzantów”. Rozkazał położyć się twarzą do podłogi i nastąpiło bestialskie mordowanie, rąbanie naszych głów siekierami. Oprawców było wielu, gdyż mordowano nas prawie jednocześnie. W czasie mordowania słyszeliśmy krzyk mamy, która kątem oka musiała widzieć mordowanie dziadka, babci, ojca, gdyż leżała obok niego. Po chwili ucichła. My – z siostrą – leżeliśmy nieco dalej obok kołyski, z nogami do głów rodziców. Po upływie jakiegoś czasu, odzyskałem przytomność i usłyszałem głosy banderowców z kuchni, dochodzących tam i z powrotem. Do dziś nie wiem dlaczego nie wstałem? Po przerażającej ciszy, usłyszałem odgłos skrzypiących sań, oddalających się. Odczekałem jeszcze jakiś czas i dopiero wtedy zacząłem poruszać się. Wstać jednakże nie mogłem. Cały byłem bardzo obolały, odrętwiały. Wtedy to młodsza moja siostra Teresa musiała odzyskać przytomność, gdyż poruszyła się, macając ręką podłogę. Spytałem: „Lila, ty żyjesz?”, na co siostra ze zdziwieniem odpowiedziała, raczej spytała „Dlaczego miałabym nie żyć? Dlaczego my leżymy na podłodze?”. Wtedy ja powiedziałem, że tak nam oni kazali położyć się i wszystkich nas wybili. Ja jestem ranny, bardzo mnie wszystko boli. „To ja chyba też jestem ranna, bo mam takie poklejone włosy i bardzo boli mnie głowa”. Byliśmy bardzo zziębnięci, zdrętwiali, zalani krwią. Lila wstała i pomogła wstać mnie. Widok, który naszym oczom ukazał się, był straszny. Nie do objęcia umysłem ludzkim, tym bardziej umysłem dziecięcym. Rodzice mieli głowy rozrąbane na pół. Mamy długi warkocz był odcięty. W kołysce najmłodsza Bogusia, w wieku 1,5 roku, uderzona była siekierą w czoło. Przez dłuższy czas była w konwulsjach, które miotały kołyską.


Wraz z siostrą odczuwałem straszne pragnienie picia. Przechodząc przez trupy pomordowanych do kuchni, upadliśmy w kałużę krwi. Z trudem, bardzo wtedy właśnie przerażeni, zrozumieliśmy, co się stało.

Warto powiedzieć czym była UPA- złożona z byłych jednostek kolaboracyjnych, eksterminacyjnych wchodzących z Niemcami do Lwowa. Policja ukraińska na bardzo szeroką skalę współpracowała z nazistami.
Na Wołyniu wymordowano w niezwykle brutalny sposób ( być może najbrutalniejszy w historii- mowa tu o zbrodniach ludobójstwa) od 100 do 200 tysięcy Polaków. Nawet człowiek o mniejszej wrażliwości nie przejdzie obojętnie obok tego co wyczyniały bandy OUN.
Strasznie przykrym jest dla mnie to, że znajdą się osoby u nas w kraju porównujące Żołnierzy Wyklętych do UPA.
"Nacjonalizm to nacjonalizm i nieważne gdzie". Tu polecam przeczytać o przykazaniach ideologicznych OUN i porównać je do ideologii Polskiego podziemia niepodległościowego.
Zdobędziesz państwo ukraińskie albo zginiesz walcząc o nie.

Nie pozwolisz nikomu plamić sławy ani czci Twego Narodu.

Pamiętaj o wielkich dniach naszej walki wyzwoleńczej.

Bądź dumny z tego, że jesteś spadkobiercą walki o chwałę Trójzęba Włodzimierzowego.

Pomścij śmierć Wielkich Rycerzy.

O sprawie nie rozmawiaj z kim można, ale z tym, z kim trzeba.

Nie zawahasz się spełnić największej zbrodni, kiedy tego wymaga dobro sprawy.

Nienawiścią oraz podstępem będziesz przyjmował wrogów Twego Narodu.

Ani prośby, ani groźby, tortury, ani śmierć nie zmuszą Cię do wyjawnienia tajemnic.

Będziesz dążył do rozszerzenia siły, sławy, bogactwa i obszaru państwa ukraińskiego nawet drogą ujarzmienia cudzoziemców.