Przepraszam, że dodaję to tutaj, ale czuję potrzebę uzewnętrznienia się.

To było 10 lat temu. Gdy po raz pierwszy pokazałem Ci Muse, miałem 18 lat. Ty miałeś ich 55, a wychowywałeś się w czasach Queen, Deep Purple i innych zespołów grających rocka.

Od pierwszej chwili zachwyciło Cię "Unintended". Pamiętam jak dziś, gdy w emocjach wzruszenia i podziwu słuchałeś tego utworu dobre kilkadziesiąt razy z rzędu, klasyfikując go bezsprzecznie jako najpiękniejszy na świecie. Potem doszło "Invincible", a następnie kolejne, kolejne, by tak jak ja, wsiąknąć w ten zespół całkowicie i zachwycać się nim.

Nie zapomnę tych naszych wspólnych słuchowisk, gdy razem chłonęliśmy kolejne albumy, oglądaliśmy koncerty, podziwialiśmy grę Matta na gitarze. Wspólnie określiliśmy Muse wirtuozami czy też kapitalnymi muzykami. A Exogenesis? Cała trzyczęściowa odsłuchana jednym tchem! A potem "The Globalist"...

Minęło 10 lat i teraz słucham tych utworów sam. I nie wiem, czy szukać w nich ukojenia, czy smutku, bo przypominają mi o tych chwilach, które nie wrócą. Wiem, że nie usiądziemy już wspólnie przy "Absolution", nie obejrzymy razem żadnego koncertu, bo parszywe choróbsko dwa miesiące temu zabrało Cię z tego świata.

Mam nadzieję, że jeśli życie w niebie jest prawdą, to przynajmniej masz tam dostęp do całej dyskografii Muse i możesz odsłuchać wszystko. Tęsknie, Tato....