W języku japońskim istnieją trzy różne rodzaje pisma (potocznie często się mówi, że to "alfabety", ale sytuacja jest bardziej skomplikowana):
1. Hiragana (ひらがな) - 48 znaków podstawowych
2. Katakana (カタカナ) - 48 znaków podstawowych
3. Kanji (漢字) - dokładnej liczby nikt nie zna, jest ich co najmniej 50 tysięcy; teoretycznie absolwent japońskiego liceum powinien znać 2136 kanji (w praktyce sporo więcej), wykształcony Japończyk dochodzi do prawie 10000

Co ciekawe wszystkie trzy systemy są używane równolegle, często w jednym zdaniu (a nawet w ramach jednego słowa), na przykład "Idę z panem Millerem do galerii handlowej." to po japońsku:
私　は　ミラー　さん　と　デパート　へ　行きます。*
[watashi wa miraa san to depaato e ikimasu]**
gdzie 私i 行 to kanji, ミラー i デパート to katakana a reszta to hiragana.
行きます to wprawdzie jedno słowo ("idę"), ale składa się z kanji (行 - "iść") i hiragany (きます - końcówka fleksyjna).

Choć istnieją pewne reguły co do tego, które słowa zapisywać którym pismem, to w nieoficjalnej korespondencji często łamie się je ze względów stylistycznych. Generalnie jednak:
Hiragana - końcówki fleksyjne (きます|kimasu), spójniki(と|to - "i/z"), tytuły grzecznościowe (さん|san - "pan"), partykuły (は|wa** - zaznacza podmiot zdania, へ|e - zaznacza okolicznik miejsca) i niektóre rzeczowniki;
Katakana - słowa pochodzenia obcego (ミラー|Miraa - "Miller" i デパート|depaato - "galeria handlowa");
Kanji - większość rzeczowników (私|watashi -"ja"), nieodmienna część niektórych czasowników (行|i - "iść");

*w japońskim nie używa się spacji, podział służy temu, żeby łatwiej było porównać oryginał z transkrypcją fonetyczną
**wa wymawia się jak polskie ła