Nie ma to jak wyjść sobie na jedno piwko, a kiedy wracaliśmy, akurat w momencie kiedy przechodziliśmy przez peron kolejowy dostrzegliśmy cofający pociąg międzynarodowy. Okazało się, że kilka kilometrów dalej (swoją drogą w centrum miasta) wykoleiła się jakaś lokomotywa, tor jeszcze przez kilka godzin miał być nieprzejezdzny i musieli wysadzić na moim peronie wszystkich pasażerów. A że ten peron jest położony przy lesie, nie ma zbudowanej drogi dojazdowej i trzeba się włóczyć nieoświetlonym aswaltem 700 metrów na przystanek autobusowy to miło było poodprowadzać zdzwionych ludzi, wytłumaczyć gdzie są, czym dojechać do centrum oraz poznosić starszym osobom bagaże ze schodów (winda oczywiście nieczynna).
Niby to nic wielkiego, takich sytuacji codziennie jest zapewnie kilkaset, ale jednak słysząc wdzięczność tych ludzi oraz podziękowania to humor to poprawiło i to bardzo :D