Opowiem wam moją historię trzech meczów w trakcie jednego tygodnia, które tak naprawdę pokazują jak wyglądała moja przygoda z piłką. Kto chce to zapraszam do czytania:)
Eintracht Braunschweig rozgrywał w domu swój pierwszy mecz sezonu 1994/95 przeciwko drużynie Herzlake na poziomie 3 ligi niemieckiej. Na trybunach około 5 tys widzów, piękna pogoda, cudownie przygotowana murawa a w składzie gospodarzy młody niespełna 21 letni chłopak z Polski, który kilka dni wcześniej podpisał z tym uznanym w Niemczech (pierwszy mistrz Bundesligi) klubem kontrakt.
Dla mnie było to bardzo emocjonalne spotkanie, nie znałem języka niemieckiego z angielskim też słabo sobie radziłem dobrze że chociaż rosyjski umiałem bo w składzie byli piłkarze, którzy w tym języku się wypowiadali. Inna otoczka meczu niż w Polsce, profesjonalizm pod każdym kątem chociaż to tylko trzecia liga niemniej Eintracht był na bardzo wysokim poziomie. Koncowy wynik meczu trochę rozczarowujący bo tylko 0 0. Natomiast najlepszym piłkarzem na boisku o którym po meczu pisano nowy Biełanow w Braunschweigu byłem ja. Grałem na pozycji napastnika ale byłem piłkarzem bardzo wybieganym i walecznym a w tym meczu po prostu przeszedłem sam siebie pod względem pracy i biegania. Wslizgi, rozgrywanie piłki, próba wykańczania akcji, byłem wszędzie i naprawdę grałem świetny mecz. W jednej z akcji pojechałem na wślizgu, trafiłem przeciwnika, dostałem żółtą kartkę i zdarłem na tyłku skóre na dużej powierzchni ciała. Kto grał w piłkę to wie że to strasznie piecze i trudno się goi. Po meczu były poklepywania po plecach i z każdej strony słyszałem gute spiel Magic, brrravo. 4 kg, aż tyle zgubiłem w trakcie tych 90 minut to świadczy że dałem z siebie maksa. Po przyjściu do hotelu kiedy położyłem się na łóżku powiedziałem do dziewczyny obecnie mojej żony że takiego dobrego meczu jak dzisiaj nie rozegram już chyba w barwach tego klubu. Byłem tak zmęczony że tak w tym momencie uważałem. Do tego ból zdartej skóry i takie klejące miejsce nie pozwalało mi na sen. Tragedia jednym słowem!
Trzy dni później Eintracht pojechał na mecz pucharowy gdzieś do 6 ligi nazwy zespołu nie pamiętam. W pierwszym składzie nowa gwiazda zespołu czyli ja. Nie byłem do tego meczu absolutnie przygotowany, mój organizm zmagał się nie tylko z raną która była na dupie ale też z tym że nie doszedłem fizycznie do siebie. Trudno też było mi podejśc do trenera i powiedzieć że nie mogę grać będąc dopiero 2 tygodnie w tym klubie.
Z drugiej strony myślałem sobie że z takim rywalem to na stojąco dam sobie radę. No i bardzo się na tym przejechałem. Zagrałem fatalnie pod każdym względem a to co zrobiłem w drugiej połowie meczu przy stanie 0 0 było dramatem. Wyszliśmy dwóch na bramkarza i kolega wyciągnął rywala do siebie i zagrał mi na 16 metr przed bramką. Wielka pusta bramka a ja zamiast sobie przyjąć piłkę i wjechać z nią do bramki uderzyłem z pierwszej piłki i ...nie trafiłem. To jest taki moment w którym nie wiesz co masz zrobić. Wstyd jak cholera i nie ma gdzie uciec. Byłem zdruzgotany tym błędem i po chwili zostałem zmieniony. Wygraliśmy całe szczęście ten mecz 1 0 a bramkę strzelił Gruzin który wszedł za mnie. Tym razem w szatni nie było gut Magic a bardziej nic się nie stało, gramy dalej itd.
Trzy dni później mieliśmy drugą kolejkę ligi na wyjeździe graliśmy z Ricklingen. Byłem już w formie ok i grzałem się na to spotkanie jak cholera a tu niespodzianka, nowa gwiazda zespołu nie wychodzi w pierwszym składzie a w jego miejscu gra Gruzin który dał dobrą zmianę w meczu pucharowym. Lekko się wkur... bo myślałem że jeden słabszy mecz nie spowoduje że usiądę na ławie ale cóż takie życie. Co ciekawe Gruzin strzelił bramkę na 1 0 dla nas i coraz bardziej nieciekawie się robiło dla mnie. W końcu w drugiej połowie w około 60 minucie wchodzę na boisko. Naładowany jak kabanos z myślą by pokazać swoje największe atuty, walka, zaangażowanie, bieganie itd. Zacząłem z wielkim zębem, pierwszy wślizg 61 minuta i żółtka kartka. Słyszę z boku z ławki Magic ruhe czyli spokojnie. Chwilę po tym dostałem piłkę i jest na mnie rzut karny. Pech chciał że kolega trafił w poprzeczkę. Ta sytuacja jeszcze bardziej mnie motywowała do walki i niestety zakończyło to się tragicznie dla mnie. 68 minuta wchodzę wślizgiem w piłkę tak mi się wydawało ale sędzia miał inne zdanie i pokazał mi drugą żółtą a w konsekwencji czerwoną kartkę. To był znowu ten moment gdy ze wstydu chciałem się zapaść pod ziemie, grałem tylko jeb.. 8 minut. Zszedłem do szatni i się po prostu poryczałem z bezsilności i trochę z własnej głupoty. Zespół wygrał 1 0 i kamień spadł mi z serca a jak się dowiedziałem jeszcze w szatni za dwie żółte kartki nie pauzuje się w następnym meczu.
Ten tydzień pokazuje że często z zera do bohatera (Gruzin) jest krótka droga ale też z bohatera do zera jeszcze krótsza (ja).
Dziękuję za przeczytanie