Patrząc na to, co wyprawia się na Twitterze i w innych mediach społecznościowych, co dziennikarze sportowi są w stanie zrobić dla wyświetleń, jakiej jakości wpisy pojawiają się w social mediach i są traktowane jako dziennikarstwo jeszcze bardziej doceniam postać Andrzeja Gowarzewskiego.

Człowiek, który zbudował swoją legendę dziennikarską nie na bzdurnych wpisach w internecie czy zaczepianiu i obrażaniu innych, ale wyłącznie na merytorycznej, ciężkiej pracy, posiadaniu ogromnej wiedzy, którą dzielił się w swoich książkach, gdzie liczba tych publikacji przekroczyła już dawną liczbę trzycyfrową. Człowiek, który tak ukochał sport, że przeznaczał własne pieniądze, aby móc gromadzić wiedzę i dzielić się nią z ludźmi. Człowiek, który nie ma nawet konta w social media.

Zdaję sobie sprawę, że jest to mało modne, a czasy się zmieniły i teraz na topie są media społecznościowe (sam wykorzystuję je w celach zawodowych) Ale wszelakie wymiany zdań, obrażanie się, prowokacje, hejt parki i inne rzeczy, które są nazywane dziennikarstwem sportowym, chyba do mnie nigdy nie trafią.

Jasne, będą miały popularność i to ma prawo się komuś podobać - jak najbardziej. Osobiście jednak oglądając hejt park, czułem zażenowanie, a nie śmieszność.

To oczywiście moje zdanie, a dla mnie ikoną dziennikarstwa są takie osoby jak chociażby Andrzej Gowarzewski. Cieszę się, że miałem okazję z nim porozmawiać, a on miał okazję przeczytać mój felieton. Spełniło się moje marzenie, a o spotkaniu ze Stanowski czy kimś innym, chyba nie marzyłbym nigdy.