Jeden z ojców literatury fantastyczno-naukowej, Wells, popełnił w 1898 roku powieść "Wojna światów". Zaatakowali nas Marsjanie, karykaturalna rasa quasi-ośmiornic, jednak o wiele bardziej rozwinięta technologicznie. Podbój Ziemi przebiegał bez najmniejszych oporów, wojska były roznoszone w perzynę, a miasta krwawiły pożogą. Cała planeta stanęła w ogniu, rządy upadły, ludzie chowali się po gruzowiskach, żywiąc się zachomikowanymi po piwnicach resztkami. Cóż obroniło kulę ziemską? Mikroby. Układ odpornościowy Marsjan został rozsadzony od środka przez wirusy i bakterie, do których ludzie na przestrzeni dziejów drogą ewolucji się zaadaptowali. Czy wyciągam z tego jakiś jednoznaczny morał? Raczej nie. Taki jest ten pieprzony padół łez, że część człowieczeństwa umrze, aby większość mogła naturalnym sposobem zwalczyć infekcje, zakażenia, zanim nasza technika i medycyna wskoczy level up i da ukojenie milionom. Jednak nawet w tej książce ludzie stawali się bardziej ludzcy. Człowiek człowiekowi nie był wilkiem, z bliźnim się mógł zabliźnić. I schemat powtarza się w naszej historii. Zdarza się, że jesteśmy jak pył na wietrze, niewiele mający do powiedzenia. Jednak przecież my te mikroby zwalczyliśmy. Jesteśmy silniejsi niż niejedna technologia. I wygramy tym razem.

Co mnie osobiście buduje to fakt, że człowieczeństwo przechodzi trudny egzamin, lecz w wielu przypadkach go zdaje, bo zamiast współzawodnictwa wybiera kooperacje i pomoc słabszym, solidarność z pozostałymi. Niech prozaicznym przykładem będą zakupy starszym osobom (brawo Kajtek77), spontaniczne śpiewy Włochów, stosowanie się do twardych reguł, aby innym nie szkodzić, organizowanie się by wspólnie spędzić czas (nawet tutaj gracie w Fifę?, ja z paroma osobami tworzę bandę w Red Dead Online). Dotyka to nas wszystkich, mamy jednego wroga, dzięki temu o wiele łatwiej jest nam spojrzeć sobie w oczy. Czasami się śmiejąc ku pokrzepieniu serc, czasami ze strachu lub szukając mikroratunku. Ten pieprzony czas to dobry test dla nas wszystkich. Mogę się bardzo mylić, ale jednak wierzę, ufam i tak myślę. Może coś z niego wyniesiemy. Wszak wypadałoby.