To jak jest z polską służbą zdrowia znałem tylko z opowiadań. Nie choruje, nie chodze do lekarza. Jednak zachorował mój ojciec, rodzinny, rtg, wielki guz na płucach. Skierowanie do szpitala, ordynator mówi, że jest bardzo źle, ale bez tomografii nic nie mogą zrobić, a na nią czeka się u nich 7 tygodni... Załatwiam tomograf więc prywatnie, w międzyczasie wydzwaniam po szpitalach w Warszawie, oczywiście z ulicy nie ma opcji się dostać, terminy kosmiczne, pani z Płockiej drże mi się do słuchawki, że co ja sobie wyobrażam, w tym kraju pacjent czeka na łóżko, a nie łózko na pacjenta. Ciotka po znajomości (czyli za łapówkę) załatwia miejsce na Urysnowie, ojciec leży tam tydzień, przerzuty na cały organizm. Tam jeszcze wykwalifikowane (na oddziale płucnym!) pielęgniarki nie zamknęły okna na jego sali i się przeziębia. Wychodzi ze szpitala, dzień po dniu gaśnie, nie ma siły w końcu przekręcić się na łóżku i po tygodniu od wyjścia umiera. Wszystko od rtg do śmierci trwało 2 miesiące. Całe życie płacił podatki, nie chodził do lekarzy, a jak przyszło trafić do szpitala to gdyby nie prywatnie zrobiona tomografia i nie za łapówkę załatwione miejsce w szpitalu to zanim by coś zrobili to i tak już by zmarł. Tak działa ten kraj.

Także jeśli ktoś myśli, że nasz kraj byłby przygotowany na to, że jak we Włoszech po kilka tysięcy nowych chorych trafiałoby do szpitali to jest naprawdę mocno naiwny. A śmiertelność przy normalnym leczeniu nie jest duże, jeśli jednak doszłoby do kilkudziesięciu tysięcy chorych to na pomoc trzeba by było czekać długo, przez co śmiertelność mocno by rosła. We Włoszech już wynosi ponad 5 procent. Także nie piszcie głupot, że to grypa.