Grę Messiego można porównać do gry Harry’ego Pottera w Quiditchu (mecz ze Slytherinem w Kamieniu Filozoficznym).
Hari Pota był szukającym. Już można sobie porównać bo Leo często szuka kolegów, żeby posłać im piłkę. Pierwsze cecha łącząca to szukający (trochę inaczej to wyglada podczas gry, ale jednak). Druga sprawa jest taka, ze młody czarodziej przez większość meczu sobie siedział na miotle i patrzył. Jak Gryfoni zdobyli punkty to się cieszył, a jak stracili to wyginał twarz jakby kilogram cytryn na raz zjadł. Messi podobnie. Stoi, czasami poczłapie, bramkę strzela to się cieszy, stracą to glowe spuszcza i jest smutny. Kolejna cecha łącząca. Wspomnę jeszcse, ze głównym zadaniem Pottera było znalezienie złotego znicza (któraś drużyna go znalazła i złapała to dostawali 150 punktów i z automatu wygrywała mecz). No i Hari tak sobie siedział na miotle, pocieszył się, posmucić, ale przyszło co do czego to znalazł ten znicz i jego drużyna wygrała ten mecz jedna najważniejsza akcja. Argentyńczyk podobnie. Często czeka na jedne podanie, jedna akcje, żeby zmieścić piłkę koło słupka w końcówce i wygrac nam mecz. Dodatkowo Harryemu przeszkadzał ten profesor Quirrell mamrocząc coś pod nosem i rzucając na niego czary. La Pulga Atomica tez nie ma łatwo. A to mu jakiś Casemiro przeszkadza i go kopie, a to Ramos sanki chce robić, a to Filipe Luis wjeżdża na wyprostowana nogę, a to jakiś inny gościu szarpie, trzyma za koszulkę i takie tam.

Jak widać Harry i Leo maja pare wspólnych cech. Dziekuje, dobranoc.