Barcelonie kibicuję od 1998 roku. Przez ten czas przez kataloński klub przewinęło się wielu geniuszy, ale szczerze powiem Wam, że za żadnym zawodnikiem nie tęsknię tak, jak za Puyolem. Carles może nie miał gigantycznych umiejętności, ale serce było połączeniem Wallace, Maximusa, Achillesa i Hektora.

Moim zdaniem od żadnego innego zawodnika nie biło tak wielkie zaangażowanie, miłość i przywiązanie do tego klubu, jak właśnie od Puyola. Boli szczególnie w sytuacjach, gdy jakiś piłkarz ma wy**** na klub. Na boisku zamieniał się w bestię, nie dzielił szatni, a właśnie ją jednoczył. Wiadomo, że opinie są różne, ale dla mnie największy symbol w historii tego klubu.

No bo wystarczy popatrzeć na takie sytuacje jak...

Puyol wyrywający zapalniczkę z ręki Pique, "Gościu, nie zajmuj się dyskusją z sędzią, tylko gramy".

Puyol rozdzielający cieszących się w charakterystyczny sposób Thiago i Alvesa, jakby chciał powiedzieć: "Fajnie, że strzeliliście gola, ale nie ma czasu na dekoncentrację. Zapier****** dalej!"

Puyol mający jaja podbiec do Ronaldinho, stanąć mu na drodze, aby ten nie robił niepotrzebnych prowokacji, pomimo że sam wcześniej został uderzony w twarz.

3 lutego 2012 roku gruchnęła informacja, że Barca z Puyolem w składzie nie przegrała od 21 miesięcy. W tym okresie zanotowała 7 porażek, ale w żadnej z nich Puyol nie brał udziału. Nie wiem, jak finalnie zakończyła się ta seria, ale to nie był przypadek, bo obecność Carlesa podnosiła poziom piłkarski wszystkich dookoła.

„Nie stój! Biegamy do końca!". A po chwili tylko wiatr mnie owiał, gdy Puyi wracał na swoją pozycję, krzycząc: „Rusz się! Przerwij akcję! Na co czekasz? - tak wspominał go Sergio Busquets.

Do licha! Puyol przecież złamał rękę w meczu z Benficą, wyskakując do główki. I to w sytuacji, gdy Barcelona miała już zapewnione zwycięstwo. Aż wstyd powinno być wszystkim tym piłkarzom, którzy nie dają z siebie wszystkiego. Aż wstyd powinno być Albie, który po najmniejszym dotknięciu spadającego liścia, leży na murawie, jak Balladyna po porażeniu piorunem. W sytuacji, gdy ktoś inny ma wyj*****

Gdybym mógł ożywić jednego piłkarza, to byłby to właśnie Puyol. Nie płakałem przy końcu kariery prawie żadnego zawodnika, z wyjątkiem Carlesa, bo brakuje w tej drużynie kogoś takiego, kto wziąłby wszystkich za BUZIE i w krótkich żołnierskich słowach wytłumaczył, o co grają. Mam wrażenie, że to co z Romą i Liverpoolem, z Puyolem by się nie wydarzyło, bo można być słabszym i przegrać. Żaden wstyd. Ale dać tyłka po całości? Dramat.

Mam nadzieję, że dzisiaj w meczu z Bilbao Barca da z siebie wszystko.